Frequency and comparison of instrument lubrication procedures during composite resin modeling

*Juliusz Kosewski¹, Sylwia Plona², Agnieszka Mielczarek¹

Streszczenie
Wstęp. Materiały kompozytowe często stanowią wyzwanie w modelowaniu i adaptacji ze względu na ich lepką konsystencję. Pomimo zaleceń producentów, stomatolodzy często stosują techniki zwilżania narzędzi za pomocą żywic do modelowania, środków wiążących lub alkoholu.
Cel pracy. Celem badania było określenie częstości stosowania oraz szczegółów techniki zwilżania narzędzi podczas modelowania wypełnień kompozytowych.
Materiały i metody. Przeprowadzono ankietę online wśród polskich lekarzy dentystów i studentów stomatologii w celu zgromadzenia informacji dotyczących nawyków i procedur zwilżania narzędzi podczas modelowania kompozytów stomatologicznych.
Wyniki. Spośród 557 respondentów (81,5% kobiet, 18,5% mężczyzn) 69,8% potwierdziło stosowanie technik zwilżania narzędzi, przy czym wśród lekarzy dentystów odsetek ten wyniósł 75%, a wśród studentów stomatologii – 41%. Lekarze dentyści stosowali głównie dedykowane żywice do modelowania (64,5%), podczas gdy studenci preferowali systemy łączące Total-Etch (48%). Najczęściej zwilżane narzędzia to: pędzelki (36%), mikroaplikatory (35%) i narzędzia metalowe (29%). Około 46% ankietowanych wycierało nadmiar lubrykantu, najczęściej o rękawiczkę (40%) lub w suchą gazę (40%).
Wnioski. Badanie wykazało istotną korelację między etapem kariery a zwilżaniem narzędzi, wskazując na ograniczone uwzględnienie tej techniki w edukacji stomatologicznej. Brak standaryzacji substancji i technik zwilżania stanowi wyzwanie – podczas gdy technika ta ułatwia manipulację kompozytem, może również wpływać na właściwości materiału i stwarzać ryzyko zawodowe, takie jak reakcje alergiczne na metakrylany podczas wycierania nadmiarów o rękawiczkę.
Podsumowując, zwilżanie narzędzi jest powszechne w praktyce stomatologicznej, co może mieć potencjalne konsekwencje dla efektów leczenia przy użyciu odbudów kompozytowych.

Summary
Introduction. Dental composite resins often pose challenges in modeling and adaptation due to their viscous consistency. Despite manufacturer recommendations, dentists commonly employ lubrication techniques using modeling resins, bonding agents, or alcohol.
Aim. Aim of this study was to examine the usage and implications of instrument lubrication during dental composite restoration placement.
Material and methods. An online survey was conducted among Polish dental practitioners to assess their habits and gather information on instrument lubrication procedures.
Results. Out of 557 respondents (81.5% female, 18.5% male), 69.8% reported using instrument lubrication techniques, with dentists at 75% and dental students at 41%. Dentists primarily used dedicated modeling resins (64.5%), while students preferred total-etch adhesives (48%). Commonly wetted instruments included brushes (36%), microbrushes (35%), and metal tools (29%). Around 46% of respondents wiped off excess lubricant, mostly using a glove (40%) or dry gauze (40%).
Conclusions. The study revealed a significant correlation between career stage and instrument lubrication usage, indicating limited incorporation of the technique in dental education. However, the lack of standardization in lubrication substances and techniques poses challenges. While lubrication facilitates composite manipulation, it may also alter material properties and pose occupational risks, such as allergic reactions from methacrylate exposure during glove wiping. In summary, instrument lubrication is prevalent in dental practice, with potential implications for composite restoration outcomes.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.