Współczesne spojrzenie na anatomię mięśni zwieraczy odbytu i struktur towarzyszących

*Arkadiusz Kowalczyk^{1, 2}, Bogdan Ciszek^{1, 3}

Streszczenie
Nietrzymanie stolca wynika często z uszkodzenia aparatu zwieraczowego odbytu. W przypadku jego uszkodzenia istnieje możliwość jego chirurgicznej rekonstrukcji. Aby taki zabieg miał jak największe szanse powodzenia, należy jak najlepiej odtworzyć warunki anatomiczne. Mięśnie, które wchodzą w skład wspomnianego aparatu zwieraczowego, to: mięsień dźwigacz odbytu, zwieracz wewnętrzny odbytu oraz zwieracz zewnętrzny odbytu. Dla prawidłowego funkcjonowania tych mięśni niezbędne są też inne struktury, takie jak środek krocza czy więzadło odbytowo-guziczne. Klasycznie anatomia mięśnia zwieracza zewnętrznego odbytu wyróżnia jego trzy części ułożone jedna nad drugą, koncentrycznie wokół kanału odbytu. Model ten obowiązuje od blisko 100 lat i pomimo opublikowanych w tym czasie nowych doniesień o odmiennej strukturze zwieracza zewnętrznego odbytu wciąż jest powtarzany w publikacjach i podręcznikach medycznych.
W niniejszym artykule podsumowujemy, co nowego nauka odkryła w kontekście anatomii aparatu zwieraczowego i jakie może mieć to znaczenie dla rozwoju wiedzy o zaopatrywaniu uszkodzeń okolicy kanału odbytu.

Summary
Faecal incontinence is often a consequence of an injury to the anal sphincter apparatus. If this is the case, surgical reconstruction may be performed. For such a procedure to have the greatest chance of success, the anatomical conditions should be reproduced as best as possible. The levator ani muscle, the internal anal sphincter and the external anal sphincter are muscles that make up the sphincter apparatus. However, other structures, including the perineal body and the anococcygeal ligament, are also of key importance for the proper functioning of these muscles. The classical anatomy of the external anal sphincter muscle distinguishes its three parts arranged one above the other, concentrically around the anal canal. This model has been in use for nearly 100 years, and despite new reports published at that time that indicate a different structure of the external anal sphincter, it still appears in publications and medical textbooks.
In this paper, we summarise what new science has discovered in the context of the anatomy of the sphincter apparatus and what this may mean for the development of knowledge about the management of anal canal pathologies.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.