Has anything changed in the diagnosis and treatment of incontinence? Therapeutic options in the light of the latest reports

*Małgorzata Kołodziejczak^{1, 2}, Przemysław Ciesielski^{1, 2}

Streszczenie
Na przestrzeni ostatnich lat ukazało się wiele doniesień dotyczących leczenia i diagnostyki inkontynencji. Nadal jest to choroba wstydliwa, stąd wszelkie szacowania epidemiologiczne nie są precyzyjne i na pewno w dużym stopniu zaniżone. W artykule omówiono patomechanizm inkontynencji, przedstawiono najnowsze doniesienia dotyczące diagnostyki, próby nowych klasyfikacji inkontynencji, a także możliwości terapeutyczne leczenia choroby. Jeśli badania wstępne nie wykazują przerwania ciągłości mięśni zwieraczy, leczenie powinno być zachowawcze. Operacje rekonstrukcji zwieraczy są trudne, obarczone dużym odsetkiem komplikacji i wykonuje się je w przypadkach bardzo dużych uszkodzeń i uciążliwych objawów klinicznych. Przy rozległych uszkodzeniach zwieraczy można odtworzyć mięsień przy pomocy innych mięśni własnych pacjenta (smukły uda lub pośladkowy) lub wszczepić sztuczny zwieracz. Inne, mniej inwazyjne możliwości to wstrzykiwanie preparatów biokompatybilnych oraz wszczepienie neurostymulatora. Autorzy przedstawiają te metody na tle współczesnych doniesień.

Summary
Many reports on the treatment and diagnosis of incontinence have been published in recent years. Due to the embarrassing nature of the disorder, all epidemiological estimates are imprecise and certainly largely underestimated. The paper discusses the pathomechanism of incontinence, the latest reports on its diagnosis, attempts at new classification systems, as well as therapeutic options. If no sphincter damage is initially found, conservative treatment should be implemented. Sphincter repair is difficult, burdened by a high rate of complications, and performed in cases of extensive damage and severe clinical manifestations. Extensively damaged sphincters can be reconstructed using the patient’s own muscles (the gracilis or the gluteus), or an artificial sphincter can be implanted. Other, less invasive options include injections of biocompatible preparations and implantation of a neurostimulator. In the paper, we discuss these therapeutic modalities based on the latest reports.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.