Niewydolność wielonarządowa jako powikłanie wysokiego ropnia odbytu – opis przypadku

Jacek Bierca¹, *Małgorzata Kołodziejczak^{1, 2}

Streszczenie
W artykule przedstawiono przypadek pacjenta, u którego późno rozpoznany wysoki ropień odbytu stał się przyczyną ciężkich powikłań septycznych i w konsekwencji niewydolności wielonarządowej. W przypadku ropni wysokich, naddźwigaczowych, rozpoznanie często jest opóźnione. Ropień na zewnątrz jest niewidoczny, a objawy niespecyficzne: stany gorączkowe, uczucie parcia na odbytnicę, zatrzymanie moczu i z reguły ciężki stan chorego. Również w przypadku opisanego pacjenta powodem przyjęcia do szpitala nie był ropień odbytu, a objawy wstrząsu septycznego i ostra niewydolność nerek, co spowodowało, że pacjent został przyjęty na Oddział Chorób Wewnętrznych. W takich przypadkach niezbędne do postawienia prawidłowego rozpoznania jest wykonanie badań obrazowych (rezonansu magnetycznego miednicy lub tomografii komputerowej). Późne rozpoznanie i opóźnione otwarcie ropnia mogą być przyczyną ciężkich powikłań septycznych: wstrząsu septycznego, niewydolności wielonarządowej, a także zespołu Fourniera.
Wnioski: 1. Pacjent z podejrzeniem wysokiego ropnia odbytu wymaga pilnej diagnostyki obrazowej i szybkiego zdrenowania ropnia. 2. W przypadku wątpliwości diagnostycznych i braku możliwości wykonania badań obrazowych należy pacjenta zakwalifikować do badania w znieczuleniu i ewentualnego jednoczasowego otwarcia ropnia. 3. Pacjent z wysokim ropniem i objawami uogólnionego zakażenia wymaga leczenia interdyscyplinarnego: chirurgicznego, internistycznego i intensywnej terapii prowadzonej najczęściej na OIOM-ie.

Summary
The paper presents a case of a patient who developed severe septic complications and, consequently, multi-organ failure, as a result of late-diagnosed high perianal abscess. The diagnosis of high, supralevator abscesses is often delayed. They are not visible from the outside, and the symptoms are non-specific and include fever, rectal pressure, urinary retention, and usually a severe condition of the patient. Also in the case of the described patient, it was not a perianal abscess that led to hospital admission, but the symptoms of septic shock and acute renal failure, as a result of which he was admitted to the Department of Internal Medicine. In such cases, it is necessary to perform imaging tests (pelvic magnetic resonance imaging or computed tomography) to reach accurate diagnosis. Delay in diagnosis and abscess incision may result in severe septic complications, such as septic shock, multiple organ failure, and Fournier’s gangrene.
Conclusions: 1. Urgent diagnostic imaging and prompt drainage are needed in a patient with a suspected high perianal abscess. 2. In the case of diagnostic doubts and unavailable imaging tools, the patient should be qualified for examination under anaesthesia with simultaneous abscess incision if possible. 3. An interdisciplinary approach involving surgery, internal medicine and intensive care, most often in an intensive care setting, is needed in a patient with a high perianal abscess and symptoms of generalised infection.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.