Ocena laboratoryjna materiałów używanych do uszczelniania zagłębień anatomicznych w zębach stałych niedojrzałych

*Emil Korporowicz¹, Dariusz Gozdowski², Dorota Olczak-Kowalczyk¹

Streszczenie
Wstęp. Zabieg uszczelnienia zagłębień anatomicznych zębów charakteryzuje się wysoką skutecznością w zapobieganiu próchnicy. Nowe rodzaje materiałów złożonych – materiały samoadhezyjne oraz materiały typu bulk fill – stanowią ciekawą alternatywę dla standardowych uszczelniaczy na bazie żywic. Ich specyficzne cechy mogą przyczynić się do sukcesu klinicznego zabiegu uszczelniania. Warunkiem powodzenia zabiegu jest odpowiednia szczelność materiału, zapobiegająca mikroprzeciekowi bakteryjnemu.
Cel pracy. Celem pracy jest ocena laboratoryjna stopnia wypełnienia bruzd przez badane materiały oraz występowania nieszczelności połączenia między materiałami a szkliwem.
Materiał i metody. Bruzdy 15 zębów trzecich trzonowych stałych zostały uszczelnione badanymi materiałami: lak szczelinowy na bazie żywic – Helioseal F (Ivoclar Vivadent), materiał złożony samoadhezyjny – Vertise Flow (Kerr) i materiał złożony typu bulk fill – SDR (Dentsply Sirona) z zastosowaniem systemu łączącego XP Bond (Dentsply Sirona). Próbki zatopiono w żywicy epoksydowej, przecięto. Wykonano zdjęcia za pomocą skaningowego mikroskopu elektronowego. Następnie, w programie graficznym wykonano ocenę stopnia wypełnienia bruzd i adaptacji materiałów. Przeprowadzono analizę statystyczną.
Wyniki. Oceniono łącznie 22 próbki: 7 Helioseal F, 7 Vertise Flow i 8 SDR. Najwyższym odsetkiem głębokości wypełnienia bruzdy charakteryzował się SDR (0,808), następnie Vertise Flow (0,614) i Helioseal F (0,602). Najwyższym odsetkiem pola powierzchni wypełnienia bruzdy cechował się SDR – 0,938, następnie Helioseal F – 0,872 oraz Vertise Flow – 0,799. Między wynikami nie zaobserwowano różnic istotnych statystycznie. Dla SDR odsetek niedostatecznej adaptacji materiału wyniósł 0, dla Vertise Flow – 0,069, a dla Helioseal F – 0,149. Odnotowano istotną statystycznie różnicę odsetków nieprawidłowej adaptacji między materiałem Helioseal F a SDR.
Wnioski. Stopien? wypełniania bruzd przez wszystkie badane materiały jest poro?wnywalny, natomiast stopien? adaptacji materiałów do powierzchni szkliwa różni się statystycznie w porównaniu SDR z Helioseal F, na korzyść SDR.

Summary
Introduction. Pit and fissure sealing is highly efficient in caries prevention. New types of composite materials – self-adhesive and bulk fill materials – are interesting alternatives to standard resin-based sealants. Their specific features may contribute to the clinical success of the sealing procedure. The requirement for a successful procedure is an adequate seal of the material to prevent bacterial microleakage.
Aim. The aim of this study is the laboratory evaluation of the degree of filling of fissures by the tested materials and the occurrence of gaps between the materials and enamel.
Material and methods. Fissures of 15 permanent third molars were sealed with the following materials: Helioseal F (Ivoclar Vivadent), Vertise Flow (Kerr) and SDR (Dentsply Sirona) with XP Bond (Dentsply Sirona). The specimens were embedded in epoxy resin and cut. Images were taken using a scanning electron microscope. An evaluation of the degree of fissure filling and material adaptation was performed in a graphic software. Statistical analysis was performed.
Results. A total of 22 samples were evaluated: 7 Helioseal F, 7 Vertise Flow and 8 SDR. SDR had the highest percentage of fissure filling depth (0.808), followed by Vertise Flow (0.614) and Helioseal F (0.602). The highest percentage of fissure fill area was characterized by SDR at 0.938, followed by Helioseal F at 0.872 and Vertise Flow at 0.799. No statistically significant differences were observed between the results. The percentage of inadequate material adaptation was 0 for SDR, 0.069 for Vertise Flow and 0.149 for Helioseal F. There was a statistically significant difference between Helioseal F and SDR material.
Conclusions. The degree of fissure filling by all tested materials is comparable, while the degree of adaptation of the materials to the enamel surface is statistically different when comparing SDR to Helioseal F, in favor of SDR.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.