The use of dog therapy in the treatment and rehabilitation of children with autism

*Renata Bociarska¹, Beata Janina Olejnik², Monika Chorazy³, Katarzyna Snarska⁴, Jolanta Lewko⁵

Streszczenie
Wstęp. Dogoterapia ma znaczący wpływ w procesie rozwojowym dziecka. Szczególną grupę podatną na działania terapeutyczne z udziałem psa stanowią dzieci z przewlekłymi schorzeniami, wymagające długotrwałego leczenia i rehabilitacji.
Cel pracy. Ocena wpływu dogoterapii na leczenie i rehabilitację dzieci z autyzmem oraz wpływu terapii z udziałem psa na zmianę zachowań i postaw u tych dzieci.
Materiał i metody. Badaniem objęto grupę 50 dzieci z orzeczeniem autyzmu, które korzystają z dogoterapii jako formy wspomagającej leczenie, pod kierunkiem terapeuty. Respondentami byli rodzice/opiekunowie dzieci. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza ankiety, składającej się z 22 pytań dotyczących m.in. korzyści i zmian odnoszących się do sfery fizycznej, psychicznej i zachowań społecznych dziecka, będących efektem zastosowanej dogoterapii.
Wyniki. Znaczna część grupy wykazała pozytywne zmiany w zachowaniu, odnoszące się do każdej ze sfer funkcjonowania. U 70% badanej grupy zaobserwowano mniejszy poziom lęku w kontaktach z otoczeniem, większą otwartość i zaufanie, a także większą inicjatywę i motywację w podejmowanych różnego rodzaju działaniach edukacyjnych i leczniczych.
Wnioski. Aktywny udział psa w procesie rozwojowym dziecka jest formą terapii i rehabilitacji, dotąd jeszcze niedostatecznie poznaną i docenianą. Pies korzystnie wpływa na rozwój dziecka, wzmacnia procesy kognitywne i mobilizację, aktywizuje, poprawia funkcjonowanie psychospołeczne, a także redukuje stereotypie i inne objawy osiowe autyzmu. Subiektywna ocena i uzyskane wyniki badań wskazują na wysoką skuteczność dogoterapii jako metody wspomagającej. Zachodzi potrzeba korzystania z tej alternatywnej formy w życiu człowieka i jej ewaluacji.

Summary
Introduction. Dog therapy has a significant impact on the child’s development. Children suffering from chronic diseases requiring long-term treatment and rehabilitation are particularly responsive to therapeutic modalities involving dogs.
Aim. The aim of the study was to evaluate the impact of dog therapy on the treatment and rehabilitation of children with autism and to assess the influence of dog therapy on behaviour and attitude changes in such children.
Material and methods. The study included a group of 50 children diagnosed with autism who received dog therapy as a auxiliary treatment modality. Respondents were the children’s parents/guardians. The diagnostic survey method including an original questionnaire consisting of 22 questions relating, among other things, to the benefits and changes in the physical, psychological and social behaviour of the child resulting from the applied therapy was utilised.
Results. A significant number of study participants showed positive changes in behaviour regarding each sphere of functioning. In 70% of the studied children, a decreased level of anxiety was observed in contacts with their surroundings, greater openness and trust as well as higher motivation and greater initiative in a variety of educational and therapeutic activities.
Conclusions. The active involvement of a dog in the child’s development is a form of therapy and rehabilitation which has not been fully explored and appreciated. Dogs exert a positive impact on the child’s development, enhance cognitive processes and motivation, inspire the child, improve their psychosocial functioning as well as reduce stereotyped behaviours and other axial symptoms of autism. Subjective assessment and the objective results obtained in the study indicate high efficacy of dog therapy as an auxiliary method. There is a need to use and evaluate this auxiliary treatment modality in human life.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.