Jatrogenna przetoka pęcherzowo-odbytnicza – trudności terapeutyczne. Opis przypadków i przegląd piśmiennictwa

*Marek Roslan^{1, 2}, Michał Borowik^{1, 2}, Maciej Przudzik^{1, 2}, Jarosław Ćwikła³, Dariusz Zadrożny^2, ³

Streszczenie
Jatrogenna przetoka pęcherzowo-odbytnicza (IVRF) jest poważnym powikłaniem chirurgii stercza i jelita grubego. Naprawa przetoki stanowi duże wyzwanie. Opisano wiele technik operacyjnych leczenia IVRF, nadal jednak nie ma konsensusu, która z metod mogłaby zostać uznana za złoty standard. Celem pracy jest przedstawienie własnych doświadczeń w leczeniu IVRF w odniesieniu do aktualnych danych z piśmiennictwa.
Omówiono sposoby leczenia IVRF na podstawie trzech chorych w wieku 68, 67 i 72 lat, u których przetoka pęcherzowo-odbytnicza wystąpiła po operacjach radykalnej prostatektomii w dwóch przypadkach i resekcji odbytnicy z powodu raka w jednym przypadku. Wszyscy pacjenci przed rozpoczęciem leczenia w ośrodku urologicznym przebyli kilkukrotne nieskuteczne leczenie operacyjne różnymi metodami. Zastosowane techniki i uzyskane wyniki omówiono w kontekście wybranych pozycji dostępnego piśmiennictwa. Dwóch chorych z IVRF po radykalnym wycięciu stercza zostało wyleczonych metodą naprawy przezodbytniczej, pacjent z IVRF po leczeniu raka odbytnicy został zaopatrzony techniką laparoendoskopową przezpęcherzową i pozostaje w trakcie obserwacji. Okres obserwacji wynosi odpowiednio 36, 8 i 1 miesiąc. Leczenie IVRF jest trudnym wyzwaniem wymagającym od zespołu leczącego znajomości różnych technik operacyjnych i często współpracy interdyscyplinarnej. Niepowodzenia zdarzają się niezależnie od zastosowanej metody. Nowoczesne operacje minimalnie inwazyjne zdają się znajdować istotne miejsce w armamentarium terapeutycznym IVRF.

Summary
Iatrogenic vesicorectal fistula (IVRF) is a serious complication of prostate and colorectal surgery. Fistula repair is a highly challenging procedure. Multiple surgical techniques for IVRF repair have been proposed, but there is as yet no consensus as to which method should be recognised as the gold standard. The aim of the paper is to present our own experience in the treatment of IVRF with reference to the most up-to-date literature reports.
Different methods of IVRF treatment are discussed based on 3 patients, aged 68, 67 and 72 years, in whom vesicorectal fistula occurred after radical prostatectomy (2 cases) and rectal resection due to cancer (1 case). Before starting treatment in the urology department, all the patients underwent several unsuccessful surgical procedures performed via various operative techniques. The techniques and patient outcomes are discussed in the context of selected literature reports. Two patients with IVRF after radical prostatectomy were successfully treated by transrectal repair, while the patient with IVRF developing after the treatment of rectal cancer underwent transvesical laparoendoscopic surgery and is currently followed up. The patients’ follow-up periods are 36, 8 and 1 month, respectively. IVRF treatment is a major challenge and requires the medical team to be familiar with a variety of operative techniques. Often, multidisciplinary collaboration is essential for optimal patient management. Therapeutic failures occur regardless of the treatment used. Modern minimally invasive surgical treatments seem to occupy an important place in the therapeutic armamentarium for IVRF.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.