Comparison of radiological dental age estimation by means of the method by Cameriere and the modified European formula

Katarzyna Różyło, *Katarzyna Gruszka, Ingrid Różyło-Kalinowska

Streszczenie
Wstęp. Wiek zębowy jest drugim obok wieku kostnego czynnikiem określającym wiek biologiczny pacjenta, który został opisany w XIX wieku. Jego ocena jest niezwykle istotna w podejmowaniu decyzji dotyczących postępowania diagnostycznego i leczniczego w takich dziedzinach medycyny, jak: stomatologia wieku rozwojowego, stomatologia zachowawcza, ortodoncja, pediatria czy endokrynologia, jak również w celach medyczno-sądowych. Lekarz dentysta pracujący w zespole medyczno-sądowym stosuje ocenę wieku zębowego jako jedną z metod identyfikacji zwłok lub szczątków ludzkich o nieustalonej tożsamości.
Cel pracy. Celem pracy było określenie wartości oryginalnej metody Cameriere’a oraz zmodyfikowanej, europejskiej metody Cameriere’a do oceny wieku zębowego na podstawie zdjęć pantomograficznych w populacji polskiej.
Materiał i metody. Materiał badawczy stanowiła dokumentacja zgromadzona w bazie danych Zakładu Rentgenodiagnostyki Stomatologicznej i Szczękowo-Twarzowej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie z lat 2005-2016. Analizie poddano 2148 zdjęć pantomograficznych pacjentów w wieku od 5 do 15 lat. Wyznaczono wiek chronologiczny pacjentów, a następnie wiek zębowy według oryginalnej i europejskiej metody Cameriere’a. Wyniki poddano analizie statystycznej.
Wyniki. Wiek zębowy otrzymany poszczególnymi metodami Cameriere’a istotnie różni się od wieku chronologicznego (test Wilcoxona, p < 0,001). W przypadku oryginalnej metody Cameriere’a dla ogółu ludności otrzymany wiek był średnio niższy od faktycznego, z kolei w przypadku formuły dla dzieci europejskich występowało przeszacowanie wieku zębowego.
Wnioski. Na podstawie badań własnych stwierdzono, że dla oceny wieku zębowego populacji polskiej bardziej dokładna jest formuła europejska niż oryginalny wzór Cameriere’a.

Summary
Introduction. Dental age apart from skeletal age is an important factor in the estimation of biological age of patients. Its evaluation is crucial in making decisions concerning diagnostic algorithms and treatment options in such fields of medicine as paedodontics, conservative dentistry, orthodontics, paediatrics or endocrinology as well as for forensic purposes. There are various methods of radiological dental age estimation and their validity is related to the studied population.
Aim. The aim of the paper is to estimate dental age by means of two radiological methods based on panoramic radiographs, i.e. the original method by Cameriere and the modified European formula.
Material and methods. The material consisted of 2148 digital radiographs taken in patients of both genders, aged from 5 to 15 years, with visible germs of all permanent teeth, apart from third molars. Two methods by Cameriere were applied – the original one and the European formula. Statistical analysis was performed.
Results. Dental age obtained by means of the two Cameriere’s methods was significantly different from chronological age (Wilcoxon’s test, p < 0.001). However, in the case of the original method the mean dental age was lower than the chronological one, while the European formula led to the overestimation of dental age.
Conclusions. The European formula is more suitable for the evaluation of the Polish population than the original method by Cameriere.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.