Infekcja wirusem C zapalenia wątroby – spojrzenie transplantologa

*Joanna Musialik^{1, 2}

Streszczenie
Nowe, bezpośrednio działające leki przeciwwirusowe (ang. direct-acting antivirals – DAAs) otworzyły nowy rozdział w leczeniu chorych przewlekle zakażonych wirusem C zapalenia wątroby (HCV). Skuteczność terapii i jej bezpieczeństwo pozwoliły na zastosowanie DAAs, z doskonałym efektem, u chorych z niewydolnością wątroby kwalifikowanych do przeszczepienia narządu głównie celem zapobieżenia reinfekcji graftu wątrobowego. Przeżycie chorych po przeszczepieniu wątroby, u których doszło do nawrotu zakażenia HCV, jest bowiem nadal istotnie krótsze niż po przeszczepieniu z innych wskazań. Mimo bezpieczeństwa terapii, leczenie u niektórych chorych przed przeszczepieniem wydaje się jednak, z kilku powodów, dość ryzykowne. Stosowanie terapii DAAs jako profilaktyki reinfekcji narządu przeszczepionego jest tym skuteczniejsze, im dłuższy jest okres wyleczenia infekcji przed transplantacją, a zatem może dojść do opóźnienia zabiegu, co w przypadku chorych, szczególnie z pierwotnym rakiem wątroby, może być niekorzystne. Leczenie chorego ze skrajną niewydolnością wątroby może wiązać się z kolei ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia ciężkich powikłań wywołanych stosowaną terapią, ale także z naturalnym przebiegiem choroby. Zatem decyzja o podjęciu terapii przed przeszczepieniem wątroby wymaga oceny wielu czynników i indywidualnego rozważenia u każdego chorego.

Summary
The new direct acting antivirals (direct-acting antivirals – DAAs) opened a new chapter in the treatment of patients chronically infected with hepatitis C virus (HCV). The effectiveness of the therapy and its safety have allowed the use of DAAs, with excellent effect, in patients with hepatic insufficiency eligible for organ transplantation, mainly in order to prevent re-infection of the liver graft. The survival of patients after liver transplantation who developed recurrent HCV infection is, in fact, still significantly shorter than after transplantation for other indications. Despite the security of the new therapies, the treatment in some patients before transplantation seems, however, for several reasons, quite risky.
The use of therapy DAAs as prevention of re-infection of the transplanted organ is the more effective the longer the period with the cured of infection before transplantation, and in some cases the operation may be delayed and in patients, especially with primary liver cancer it can be disadvantageous. In turn, the treatment of the patient with extreme liver failure, may involve to an increased risk of serious complications of conducted antiviral treatment but also to the natural course of the disease. The decision, therefore, to take treatment before liver transplantation requires an assessment of many factors and individual consideration of them for each patient.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.