Comparative analysis of clinical and anatomic outcomes in the treatment of exudative age-related macular degeneration with intravitreal injections of vascular endothelial growth factor inhibitors

Iwona Grabska-Liberek, *Barbara Terelak-Borys, Irmina Jankowska-Lech, Urszula Stachowska, Piotr Tesla

Streszczenie
Wstęp. Zwyrodnienie plamki związane z wiekiem (ang. age-related macular degeneration – AMD) stanowi wiodącą przyczynę głębokiego upośledzenia ostrości wzroku u osób powyżej 50 roku życia.
Cel pracy. Celem pracy była analiza porównawcza wyników leczenia wysiękowej postaci AMD przy pomocy iniekcji doszklistkowych dwóch leków o charakterze inhibitorów śródbłonkowego czynnika wzrostu naczyń (ang. anti-vascular endothelial growth factor – anti-VEGF): ranibizumabu i bewacizumabu.
Materiał i metody. Do badania retrospektywnego włączono 55 pacjentów z wysiękową postacią AMD i najlepszą skorygowaną ostrością wzroku (ang. best corrected visual acuity – BCVA) równą lub lepszą niż 1,0 (logMAR). Grupa leczona ranibizumabem liczyła 31 osób (31 oczu), grupa leczona bewacizumabem – 24 osoby (27 oczu). Średni okres obserwacji wynosił 1 rok.
Wyniki. Po roku leczenia średnia BCVA nie uległa pogorszeniu w obu grupach (0,56 vs. 0,55 logMAR w grupie leczonej ranibizumabem i 0,62 vs. 0,60 logMAR w grupie leczonej bewacizumabem). Poprawa lub stabilizacja BCVA wystąpiła w 74,2% oczu leczonych ranibizumabem i 74,1% oczu leczonych bewacizumabem (różnica statystycznie nieistotna, p = 0,99). Brak płynu w siatkówce w badaniu OCT (optyczna koherentna tomografia) zanotowano w 45,2% oczu leczonych ranibizumabem i 59,8% oczu leczonych bewacizumabem (różnica statystycznie nieistotna, p = 0,28). Utrata o mniej niż 1 linię BCVA wystąpiła w 93,5% oczu leczonych ranibizumabem i 100% oczu leczonych bewacizumabem (różnica statystycznie nieistotna, p = 0,17).
Wnioski. Ranibizumab i bewacizumab wykazują podobną efektywność w zakresie stabilizacji ostrości wzroku oraz eliminacji płynu siatkówkowego u pacjentów z wysiękową postacią AMD po rocznym okresie leczenia.

Summary
Introduction. Age-related macular degeneration (AMD) is the leading cause of severe visual loss in people over 50 years of age.
Aim. The aim of the study was to compare the results of exudative AMD treatment with intravitreal injections of two anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) drugs: ranibizumab and bevacizumab.
Material and methods. We selected treatment results of 55 patients with neovascular AMD and best corrected visual acuity (BCVA) equal or better than 1.0 (logMAR) for the retrospective analysis. The patients were treated with ranibizumab – 31 persons (31 eyes) and with bevacizumab – 24 persons (27 eyes). Mean follow-up period was one year.
Results. The mean BCVA did not deteriorate in both groups after one year of treatment (0.56 vs. 0.55 logMAR in the ranibizumab group and 0.62 vs. 0.60 logMAR in the bevacizumab group). Visual acuity stabilization/improvement was seen in 74.2% of eyes in ranibizumab group and 74.1% of eyes in bevacizumab group (statistically insignificant, p = 0.99). Absence of retinal fluid in OCT (optical coherence tomography) examination was noted in 45.2% of eyes in ranibizumab group and in 59.8% of eyes in bevacizumab group (statistically insignificant, p = 0.28). Loss of less than 1 line in BCVA was noted in 93.5% of eyes treated with ranibizumab and in 100% of eyes treated with bevacizumab (statistically insignificant, p = 0.17).
Conclusions. Ranibizumab and bevacizumab show similar effectiveness in stabilizing visual acuity and elimination of retinal fluid in patients with exudative AMD after one year of treatment.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.