Insulinooporność a stan przedcukrzycowy

Luiza Napiórkowska¹, *Edward Franek^{1, 2}

Streszczenie
Cukrzyca, a szczególnie cukrzyca typu 2 jest chorobą coraz częstszą. W Polsce chorobowość wynosi prawdopodobnie około 3 mln osób, z czego u dużej części choroba jest nierozpoznana. Cukrzyca i jej powikłania są częstą przyczyną zgonów, którym może zapobiec dobre wyrównanie cukrzycy, a najlepiej zapobieganie jej na jak najwcześniejszych etapach.
Insulinooporność jest pierwszym etapem rozwoju cukrzycy. Niezależnie od tego, czy powstaje ona najpierw z powodu otyłości, czy też to otyłość i insulinooporność z niej wynikająca jest rezultatem nadmiernego działania insuliny spowodowanego czynnikami środowiskowymi i/lub genetycznymi (stanowiąc mechanizm obrony organizmu przed hiperinsulinemią), wydaje się, że można i trzeba ją rozpoznawać oraz leczyć.
Leczenie insulinooporności z klinicznymi zaburzeniami gospodarki węglowodanowej lub bez zaburzeń najlepiej jest prowadzić metodami niefarmakologicznymi. Zmiana stylu życia (regularne stosowanie diety i wysiłku fizycznego) jest najbardziej efektywnym środkiem profilaktycznym u chorych ze stanem przedcukrzycowym. Jednak w warunkach „prawdziwego życia”, w odróżnieniu od warunków badania klinicznego, zmiana ta bardzo rzadko jest długotrwała.
W tej sytuacji u każdego chorego ze stanem przedcukrzycowym, ale i z insulinoopornością rozważyć należy zastosowanie metforminy. Lek ten jest skuteczny, bezpieczny i co ważne – tani. Stanowić może zarówno alternatywę, jak i uzupełnienie leczenia niefarmakologicznego.

Summary
Prevalence of diabetes, especially diabetes type 2, is increasing. In Poland prevalence of diabetes is probably equal 3 millions, and in a big part of this population diabetes has been not diagnosed. Diabetes and its complications are a frequent reason of death. Death may be prevented by good metabolic control of the disease and even better, by preventing development of diabetes as early as possible.
Insulin resistance is the first stage of diabetes development. Independently of whether it develops first as a result of obesity, or whether obesity and resulting insulin resistance are consequence of hyperinsulinaemia (caused by environmental and/or genetic factors); being a kind of a defense of the organism against hyperinsulinaemia, it seems that insulin resistance may and shall be diagnosed and treated.
Treatment of insulin resistance with or without clinical disturbances of carbohydrates’ metabolism should ideally be performed with non-pharmacological methods. Change of lifestyle (regular diet and physical exercise) is most effective prophylactic measure in patients with prediabetes. However, in the “real life”, in contrary to the environment of clinical trials, patients are only rarely persistent.
In this situation in each patient with diabetes, but also with insulin resistance, treatment with metformin should be considered. Metformin is effective, safe and last but not least, cheap. It may be an alternative or complementary to non-pharmacological treatment.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.