Bisphosphonates and denosumab – the efficacy in the fracture prevention

*Michał Wąsowski, Magdalena Proniewska-Sadowska, Urszula Budzińska

Streszczenie
W oczekiwanym okresie życia 1 na 2 kobiety po menopauzie i 1 na 5 mężczyzn w starszym wieku są narażeni na wystąpienie złamania w przebiegu osteoporozy. Złamania osteoporotyczne są najgroźniejszymi powikłaniami osteoporozy, zwłaszcza zlokalizowane w bliższej części kości udowej. Osteoporoza i wikłające ją złamania związane są ze zwiększoną chorobowością i śmiertelnością. Celem leczenia jest zmniejszenie tempa utraty kości, zwiększenie jej wytrzymałości oraz redukcja ryzyka złamań niskoenergetycznych. Bisfosfoniany (BPs) łącznie z suplementacją wapnia i witaminą D przez wiele lat stanowiły podstawową terapię w prewencji i leczeniu złamań ostoporotycznych. Silnie i wybiórczo wiążą się one z tkanką kostną hamując aktywność komórek kościogubnych – osteoklastów. Denosumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym wiążącym ligand receptora jądrowego czynnika kappaB (RANKL) wytwarzanym przez osteoblasty, komórki szpiku kostnego oraz limfocyty T. Zmniejszona stymulacja receptora RANK, obecnego na dojrzałych osteoklastach i ich prekursorach, powoduje zarówno zahamowanie migracji, różnicowania oraz fuzji prekursorowych komórek hemopoetycznych linii osteoklastycznej, jak i aktywności oraz przeżycia dojrzałych osteoklastów. Udokumentowano, że bisfosfoniany i denosumab są skuteczne w prewencji złamań u pacjentów z osteoporozą i/lub przebytymi złamaniami kręgów, zmniejszając ryzyko złamań kręgosłupa o więcej niż 50%, ryzyko złamań pozakręgowych o 20-25% i złamań biodra o 40-50%. Wybór rodzaju terapii u pacjentów z osteoporozą powinien uwzględniać nie tylko jej skuteczność i bezpieczeństwo, ale także wpływ na systematyczność jej stosowania.

Summary
During one’s expected remaining lifetime, 1 in 2 postmenopausal women and 1 in 5 older men are at risk for an osteoporosis-related fracture. Osteoporotic fractures are the most devastating complications of osteoporosis, especially those of the hip. The osteoporosis and the consequent fractures are associated with increased morbidity and mortality. The aim of the therapy is to diminish the rate of bone loss, to increase bone strength, and to reduce the risk of low energy fractures. Bisphosphonates (BPs), together with calcium and vitamin D supplementation, have been considered for many years, as a first line therapy for the prevention and treatment of osteoporosis. They are able to bind strongly and selectively to bone mineral and to inhibit the activity of bone resorbing cells – osteoclasts. Denosumab is a fully human monoclonal antibody that can bind receptor activator of nuclear factor kappaB ligand (RANKL) secreted by osteoblasts, bone marrow stromal cells, and T cells. Reduced stimulation of RANK receptors, presented on mature osteoclasts and their precursors, results in inhibition of migration, differentiation, and fusion of hematopoietic cells of the osteoclast lineage as well as in decreased activity and survival of mature osteoclasts. It was documented that bisphosphonates and denosumab are effective in fracture prevention among patients with osteoporosis and/or prevalent vertebral fracture, decreasing the incidence of vertebral fractures by more than 50%, non-vertebral fractures by 20-25% and hip fractures by 40-50%. The choice of the treatment among osteoporotic patients should consider not only their effectiveness and safety but also such important factors as compliance and adherence to the drug.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.