Współczesne zasady leczenia radiojodem nadczynności tarczycy

*Ewa Szczepańska, Helena Jastrzębska, Małgorzata Gietka-Czernel

Streszczenie
Leczenie radiojodem jest skuteczną, bezpieczną i tanią metodą leczenia nadczynności tarczycy w przebiegu choroby Gravesa-Basedowa, wola wieloguzkowego nadczynnego i pojedynczego guza autonomicznego. Leczenie radiojodem jest leczeniem radykalnym nadczynności tarczycy i polega na nieodwracalnym uszkodzeniu tkanki tarczycowej. Celem leczenia jest wyleczenie nadczynności tarczycy, a jego skuteczność wynosi 74-93%. Niedoczynność tarczycy występuje z częstością 74-81% po roku u leczonych z powodu choroby Gravesa-Basedowa. Niedoczynność tarczycy rozwija się postępująco u chorych leczonych z powodu wola guzowatego nadczynnego. Występuje ona z częstością 3% po roku i 64% po 24 latach po leczeniu z powodu wola wieloguzkowego nadczynnego i z częstością 7,6% po roku i 60% po 20 latach po leczeniu z powodu pojedynczego guza autonomicznego. U 6-20% leczonych występuje przetrwała lub nawrotowa tyreotoksykoza wymagająca ponownego leczenia. Przeciwwskazaniami do leczenia radiojodem są: ciąża i okres karmienia piersią, rozpoznanie i podejrzenie raka tarczycy oraz niezdolność do przestrzegania zasad ochrony radiologicznej. Podanie radiojodu wiąże się z ryzykiem wystąpienia lub nasilenia orbitopatii Gravesa. Ze względu na duże ryzyko nasilenia sięgające 32% u chorych z łagodnymi zmianami ocznymi, mianem TRAb > 8,8 IU/l oraz palących, konieczne jest stosowanie w tej grupie chorych prewencji glikokortykoidami w dawce początkowo 0,3-0,5 mg prednizonu/kg na dobę, a następnie stopniowo zmniejszanej w ciągu trzech miesięcy. Takie postępowanie skutecznie chroni przed nasileniem orbitopatii.
Przed leczeniem ¹³¹I należy wykonać BACC guzów tarczycy podejrzanych ultrasonograficznie oraz guzów „zimnych” scyntygraficznie, gdyż podanie radiojodu wiąże się z ryzykiem odróżnicowania zróżnicowanego raka tarczycy i wystąpienia agresywnych, nisko zróżnicowanych postaci raka o dużym zaawansowaniu i złym rokowaniu.

Summary
Radioiodine treatment is effective, safe and inexpensive method of management of hyperthyroidism due to Graves disease, toxic multinodular goiter and toxic adenoma. Radioidine treatment is a radical method and consists in irreversible thyroid tissue damage. The goal of treatment is the cure of hyperthyroidism and effectiveness of the method is 74-93%. Hypothyroidism occurs in 74-81% patients with Graves disease after a year. Hypothyroidism develops progressively following radioidine treatment for autonomic thyroid nodules. It occurs in 3% after a year and 64% after 24 years after treatment for toxic multinodular goiter and in 7.6% after a year and in 60% after 20 years after treatment for toxic adenoma. In 6-20% of patients occurs persistent or recurrent thyrotoxicosis and need to repeat treatment. Contraindications to radioiodine therapy include pregnancy, lactation, coexisting thyroid cancer, or suspicion of thyroid cancer and individuals unable to comply with radiation safety guidelines. Radioiodine treatment is a risk factor for development or worsening of Graves orbitopathy. Because of the risk of progression of thyroid eye disease after radioiodine treatment reaching 32% in benign orbitopathy, when TRAb level is > 8.8 IU/l and in smokers, there is a need to administer glucocorticosteroids prophylaxis i.e. prednisone initially 0.3-0.5 mg/kg per day than tapered over 3 months. This proceeding effectively prevents Graves orbitopathy deterioration.
Before radioiodine treatment fine needle biopsy of thyroid nodules with suspicious ultrasonographic features or nonfunctioning on ¹³¹I scan should be performed, because radioiodine therapy may cause a transformation of preexisting differentiated thyroid cancer to more aggressive, poorly differentiated forms of thyroid cancer clinically more advanced and with poor prognosis.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.