The limitations and difficulties of anal ultrasonography in diagnosis of anal fistulae

*Aneta Obcowska¹, Małgorzata Kołodziejczak²

Streszczenie
Klasyczne leczenie operacyjne przetoki odbytu związane jest nie tylko z dużym odsetkiem nawrotów, ale także z gorzej tolerowanym przez pacjentów powikłaniem, jakim jest pogorszenie trzymania stolca i gazów.
Anatomiczny przebieg kanału w stosunku do mięśni zwieraczy w połączeniu z wynikami badań czynnościowych stanowią najważniejsze elementy decydujące o wyborze techniki operacyjnej. W realiach polskich bardziej dostępna niż rezonans magnetyczny pozostaje ultrasonografia przezodbytnicza. Dla właściwego zaplanowania rozległości operacji i ograniczenia ryzyka inkontynencji istotne jest określenie wysokości przetoki oraz tego, czy jest przednia, czy tylna. Inne istotne cechy anatomiczne, mające wpływ na wybór metody operacyjnej, obejmują liczbę i rodzaj rozgałęzień, umiejscowienie ujścia wewnętrznego i współistnienie zbiorników ropnych. EUS, jak każde badanie ultrasonograficzne, posiada swoje ograniczenia, a obrazowanie przetok nie jest pozbawione trudności. W artykule autorki przedstawiły problemy diagnostyczne związane z ultrasonografią transrektalną oraz wprowadzane na przestrzeni lat próby ulepszeniach metody. Podkreślenia wymaga znaczenie współpracy między ultrasonografistą a chirurgiem. Poza danymi odnoszącymi się do samej przetoki chirurg oczekuje informacji o ewentualnych uszkodzeniach zwieraczy i innych widocznych patologiach. Pomimo że EUS nie jest badaniem czynnościowym, opisanie zobrazowanego podczas badania skurczu dowolnego zwieracza zewnętrznego jest cenną wskazówką dla operatora. Dobrą praktyką jest uzupełnianie opisu EUS schematycznym rysunkiem, który szczególnie w przypadkach złożonych przetok ułatwia operatorowi wyobrażenie sobie przebiegu kanału. Chirurdzy natomiast powinni wymagać od siebie odpowiedzialnego i skrupulatnego wypełniania skierowania do pracowni EUS.

Summary
Conventional surgical treatment of anal fistula is associated not only with a high recurrence rate, but also with a complication that patients find very difficult to tolerate, namely deterioration of fecal and gas continence.
The anatomical course of the fistulous tract with regard to the sphincter muscles in combination with the results of function tests constitute the most important elements which decide about the selection of the surgical technique. In Poland, endoanal ultrasonography (EUS) is much more readily available than magnetic resonance imaging (MRI). In order to plan properly the extent of the surgical field, and limit the risk of incontinence, it is essential to determine the height of the fistula and whether it is anterior or posterior. The other significant anatomical features that have an impact on the choice of the surgical method include the number and the kind of branching, the location of the internal opening, and presence of purulent cisterns. Like every diagnostic procedure, endoanal ultrasonography (EUS) has its limitations, and imaging of fistulae is not free of difficulties. The article discusses the diagnostic problems related to endoanal ultrasonography, and the improvements of the method introduced over the years. Close cooperation between the ultrasonographer and the surgeon is essential. Besides details with regard to the fistula itself, the surgeon expects information if any damage of the sphincter muscles or any other visible pathologies are present. Despite the fact that EUS is not a function test, a contraction of the external sphincter muscle imaged during this procedure provides the surgeon with valuable information, hence relevant description should always be provided. Attaching the EUS description with a schematic drawing also helps the surgeon to understand the course of the fistulous tract better, especially in the case of especially complex fistulae. The surgeon, on the other hand, should provide the ultrasonographer with reliable, conscientiously filled in information when formally referring the patient to the EUS laboratory for the test.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.