Primary hiperaldosteronism – incidence and impact on heart and kidney

*Aleksander Prejbisz, Ewa Warchoł-Celińska, Sylwia Kołodziejczyk-Kruk, Andrzej Januszewicz

Streszczenie
Na przestrzeni pięciu dekad od czasu pierwszych opisów choroby dokonanych przez Lityńskiego oraz Conna, pierwotny hiperaldosteronizm uznawany był za relatywnie rzadką przyczynę wtórnego nadciśnienia tętniczego, występującą u mniej niż 1% chorych.
Zgodnie z obecnym stanem wiedzy częstość występowania pierwotnego hiperaldosteronizmu w badaniach z wykorzystaniem testów potwierdzających rozpoznanie waha się między 4,6 a 16,5%.
Na przestrzeni ostatnich dekad dokonał się znaczący postęp w zrozumieniu patogenetycznego i genetycznego podłoża, przebiegu klinicznego oraz powikłań sercowo-naczyniowych tej najczęściej występującej przyczyny wtórnego nadciśnienia tętniczego.
Wyniki znaczącej liczby dotychczas przeprowadzonych badań eksperymentalnych i klinicznych wskazują, że podwyższone stężenie aldosteronu ma związek z rozwojem powikłań narządowych, szczególnie w obrębie serca i nerek. Dotychczas zgormadzone dane potwierdzają, że wdrożenie zarówno chirurgicznego, jak i farmakologicznego leczenia pierwotnego hiperaldosteronizmu może korzystnie wpływać na powikłania narządowe, występowanie zdarzeń sercowo-naczyniowych oraz śmiertelność w obserwacji odległej w tej grupie chorych.

Summary
For over five decades after first description of Litynski and clinical characterization by Conn, primary hyperaldosteronism (PA) was generally regarded as a relatively rare cause of hypertension (HT), present in less than 1% of all patients.
Available evidence clearly indicate that the prevalence rate of primary hyperaldosteronism vary from 4.6 to 16.5% in those studies in which confirmatory tests to diagnose were used.
Enormous progress has been made over the past decades in understanding pathogenesis and genetic background, clinical course and cardiovascular complications of this most common cause of secondary HT.
There is also growing body of experimental and clinical studies indicating that prolonged exposure to elevated aldosterone concentration is associated with target organ damage particularly in the heart and kidney. Current evidence convincingly demonstrates that both surgical and medical treatment strategies beneficially affect target organ damage and cardiovascular outcomes and mortality in the long term observation.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.