Urinary tract infections with alert pathogens in allogeneic kidney transplant recipients

Beata Semeniuk¹, Zbigniew Lewandowski², Łukasz Chabros³, Magdalena Durlik¹, *Teresa Bączkowska¹

Streszczenie
Wstęp. Zakażenie układu moczowego szczepami alarmowymi u chorych po zabiegu przeszczepienia nerki stanowi istotny problem kliniczny.
Cel pracy. Ocena częstości występowania, czynników ryzyka oraz wpływu rodzaju szczepu alarmowego wywołującego zakażenie układu moczowego (UTI) na czynność nerki przeszczepionej.
Materiał i metody. Analizie poddano 132 chorych po zabiegu przeszczepienia nerki hospitalizowanych z powodu UTI.
Wyniki. Dodatni wynik posiewu moczu szczepami alarmowymi uzyskano u 29,6% chorych z UTI. Obecność cewnika JJ była związana z ponad 3-krotnie zwiększonym ryzykiem rozwoju UTI szczepami alarmowymi (OR 3,69; p < 0,007). UTI wywołane Klebsiella, Enterococcus faecalis, faecium było związane ze zwiększonym ryzykiem rozwoju szczepów alarmowych, OR wynosiło odpowiednio: 9,89 (p < 0,001), 2,57 (p < 0,053) oraz 11,13 (p < 0,001). UTI wywołane przez Escherichia coli było związane ze zmniejszonym ryzykiem rozwoju szczepu alarmowego OR 0,12 (p < 0,001). Zakażenie szpitalne, okres bezpośredni po transplantacji nerki były związane odpowiednio z 5-krotnie (OR 4,72; p < 0,001) oraz ponad 10-krotnie (OR 10,20; p < 0,007) zwiększonym ryzykiem powstania szczepu alarmowego. Chorzy zakażeni szczepami alarmowymi przy przyjęciu do szpitala mieli wyjściowo gorszą czynność nerki przeszczepionej w porównaniu z chorymi zakażonymi szczepem niealarmowym (p < 0,001), aczkolwiek nie obserwowano istotnej różnicy w czynności przeszczepu nerkowego pomiędzy chorymi z UTI wywołanymi szczepami alarmowymi w porównaniu z chorymi z UTI wywołanym przez szczepy niealarmowe pod koniec hospitalizacji.
Wnioski. Zakażenia układu moczowego szczepami alarmowymi stanowią coraz większy problem kliniczny. Należy opracować odpowiednią politykę postępowania z taki chorymi, aby ograniczyć częstość ich występowania.

Summary
Introduction. Multidrug-resistant (MDR) urinary tract infections (UTI) are a major clinical problem after kidney transplantation.
Aim. Data analysis on the incidence, microbiology, risk factors as well as the effects of MDR UTIs on renal function.
Material and methods. The study included 132 renal transplant recipients with UTI.
Results. Positive cultures for alert patogen (AP) were obtained in 29.6% patients. The use of JJ stents was associated with an over 3-fold increase in the risk of MDR infections (OR = 3.69; p < 0.007). Positive culture for Klebsiella, Enterococcus faecalis and faecium was associated with an increased risk of obtaining AP. The odds ratios were as follows: 9.89 (p < 0.001), 2.57 (p < 0.053) and 11.13 (p < 0.001). Escherichia coli infection was associated with reduced risk of AP infection (OR = 0.12; p < 0.001). Community-acquired infections vs hospital-acquired infections was associated with 5 times higher risk of MDR (OR = 4.72; p < 0.001). The risk of infection with AP in patients admitted immediately after KTx was over 10-fold higher compared to those hospitalized for ‘other reasons’ (OR = 10.20; p < 0.007). Patients infected with AP had worse renal function on admission (p < 0.001) compared to those infected with non-alert pathogens. However, no significant differences in renal function were found between patients infected with AP and those infected with non-alert pathogens at the end of hospitalization (p < 0.091).
Conclusions. MDR UTI have become an important clinical problem in patients after kidney transplantation, every efforts should be made to reduce their occurrence.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.