Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek (ADPKD) – cele farmakoterapii i powikłania pozanerkowe

*Ryszard Grenda

Streszczenie
Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek jest jednym z wrodzonych schorzeń przebiegających z tworzeniem się torbieli narządowych, wykazującym głównie nerkową manifestację kliniczną (powiększenie objętości nerek, bóle okolicy lędźwiowej, krwiomocz, nadciśnienie tętnicze i niewydolność nerek). W niektórych przypadkach występują także objawy pozanerkowe, w postaci obecności torbieli wątroby, tętniaków naczyń mózgowych i aorty oraz uchyłków jelita grubego. Tło genetyczne jest skutkiem mutacji genów PKD1 i PKD2, które kodują swoiste produkty białkowe, znane jako policystyna 1 i 2. Niewydolność nerek przede wszystkim rozwija się w 6. dekadzie życia. Niezależnie od tradycyjnego postępowania zachowawczego stosowanego w przewlekłej chorobie nerek, podejmowane są próby stosowania (w ramach badań klinicznych) celowanej terapii ukierunkowanej na wybrane elementy patomechanizmu tej choroby, zawierające wykorzystywanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), blokerów szlaku mTOR, receptorów dla wazopresyny (V2) oraz inhibitorów cAMP. Żaden z tych sposobów leczenia nie okazał się jednoznacznie skuteczny w zakresie zahamowania powstawania i powiększania się torbieli jednocześnie z powstrzymaniem postępu niewydolności nerek bądź też częstość i nasilenie objawów niepożądanych były zbyt duże. Nadal konieczne jest prowadzenie kolejnych badań, mających na celu stworzenie skutecznej, ale jednocześnie akceptowalnej klinicznie terapii autosomalnej dominującej wielotorbielowatości nerek.

Summary
Autosomal dominant polycystic kidney disease (ADPKD) is hereditary cystic disorder with predominantly renal manifestation (large kidneys, flank pain, haematuria, hypertension and renal insufficiency). Some patients also present extrarenal symptoms, including hepatic cysts, cerebral and aortic aneurysms and colonic diverticula. The underlying genetic background of ADPKD is related to mutation of the PKD1 and PKD2 genes, coding specific protein products, known as polycystin 1 and 2. Renal failure develops mainly about the 6th decade of life. Apart from classic, symptomatic treatment of chronic kidney disease, several specific therapies, aimed to several pathways of disease mechanism, have been conducted in clinical trials, including use of ACE, mTOR, V2 receptor and cAMP inhibitors. None of those was universally effective in terms of complete stopping cysts growth and slowing deterioration of renal function or appeared to be not widely acceptable, due to high incidence of specific adverse events. Further investigation is required for developing effective and acceptable and friendly specific therapies of ADPKD.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.