Czy cukrzyca i stopień odżywienia warunkują stężenie magnezu w osoczu chorych przewlekle leczonych powtarzanymi hemodializami?

*Ryszard Gellert, Katarzyna Chmiel-Majewska, Tomasz Żelek, Dorota Daniewska

Streszczenie
Wstęp. Niedobór magnezu negatywnie wpływa na układ sercowo-naczyniowy, odczyn zapalny, oporność na insulinę oraz na przebieg cukrzycy. U pacjentów hemodializowanych wiąże się to z gorszym rokowaniem i stanem zapalnym, a magnezemia koreluje ze spożyciem białek (nPCR) i kreatyninemią.
Cel pracy. Ocena korelacji z magnezemią okresowo badanych parametrów odżywienia i efektywności dializy u przewlekle leczonych dializami pacjentów chorych na cukrzycę i bez cukrzycy.
Materiał i metody. Jednoośrodkowe badanie obserwacyjne oparte o standardowe badania laboratoryjne i kliniczne uzyskiwane w czasie okresowej oceny pacjentów hemodializowanych.
Wyniki. Spośród 147 dorosłych pacjentów przewlekle leczonych powtarzanymi hemodializami (83 mężczyzn, 64 kobiety; mediana wieku 68 lat) 57 miało cukrzycę. Hipomagnezemię rozpoznano u 2 (1,19%), a hipermagnezemię u 39 (23,21%) osób. Stężenie magnezu w surowicy < 0,83 mmol/l miało 32 pacjentów (21,77%) – 16 z cukrzycą i 16 bez cukrzycy (odpowiednio 28 i 17,8% wszystkich pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Z magnezemią korelowały jedynie nPCR oraz stężenia kreatyniny w surowicy i albumin w osoczu (R2 = 0,32). W każdym tercylu magnezemii żaden z parametrów we krwi, Kt/V ani nPCR u pacjentów z cukrzycą nie różnił się istotnie od obserwowanych u pacjentów bez cukrzycy, za wyjątkiem wyższego stężenia fosforanów i mocznika w 2. tercylu.
Wnioski. Lepsza dieta to lepszy stopień odżywienia i wyższe stężenia magnezu w surowicy pacjentów hemodializowanych, co może chronić przed stanem zapalnym lub go zmniejszać, także u pacjentów z cukrzycą. Sprawność dializy wydaje się być mniej istotna w tym względzie.

Summary
Introduction. Magnesium depletion negatively impacts the cardiovascular system, inflammation, insulin resistance and diabetes – in patients on chronic haemodialysis it is linked to worse prognosis and inflammation, and the magnesaemia correlates with protein intake (nPCR) and creatininaemia.
Aim. To verify which elements of the standard set of clinical data used for assessment of nutrition status, correlate best with plasma magnesium in diabetic and non-diabetic patients on chronic haemodialysis program.
Material and methods. Single-unit observational study, based on standard laboratory and clinical parameters obtained at the beginning of a single midweek haemodialysis session for routine cyclic workup in patients on regular chronic haemodialysis.
Results. Out of 147 adult patients on regular chronic haemodialysis (males 83, females 64; median age 68 years) 57 had diabetes. Hypomagnesaemia was diagnosed in 2 (1.19%), and hypermagnesaemia in 39 (23.21%). Serum magnaesium concentration was < 0.83 mmol/l in 32 patients (21.77%) – 16 with, and 16 without diabetes (28 and 17.8% of all patients with and without diabetes, respectively). The only variables correlating with magnesaemia were nPCR, plasma creatinine and albumin (R2 = 0.32). Within each tertile of magnesaemia, none of the predialysis blood parameters analysed differed in patients with diabetes from that in patients with no diabetes, with an exception for urea and phosphate concentrations, higher in patients with diabetes within the tertile 2.
Conclusions. Better diet results in better nutrition and higher magnesium serum concentration in haemodialysis patients, which might prevent, or diminish inflammation also in patient with diabetes. The efficacy of dialysis seemed of lesser importance.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.