Stymulacja za pomocą izomaltozydu 1000 żelaza (III) erytropoezy zahamowanej przez niedobór żelaza u hemodializowanych pacjentów z niedokrwistością nie prowadzi do nadmiernego wysycenia transferyny – badanie retrospektywne

Katarzyna Chmiel-Majewska, Dorota Daniewska, Tomasz Żelek, *Ryszard Gellert

Streszczenie
Wstęp. Niedobór żelaza, zarówno względny, jak i bezwzględny, przyczynia się do rozwoju niedokrwistości w przebiegu schyłkowej niewydolności nerek. Dożylna suplementacja żelaza jest standardowym postępowaniem u pacjentów hemodializowanych. Dożylne preparaty żelaza różnią się pod względem toksyczności, w zależności od tego, ile wolnego jonu żelaza, wykazującego szkodliwy wpływ na tkanki, przedostaje się do osocza. Wolne jony żelaza przechwytywane są przez apotransferynę osocza zanim uszkodzą tkanki, czego miarą jest wzrost TSAT.
Cel pracy. Celem badania była ocena u pacjentów dializowanych zmian wysycenia transferyny po dożylnej suplementacji izomaltozydu 1000 żelaza (III).
Materiał i metody. Miarą zmian stężenia apotransferyny były różnice TSAT. Badanie przeprowadzono w dwóch ośmioosobowych grupach pacjentów hemodializowanych z powodu schyłkowej niewydolności nerek z wyjściowym TSAT < 35%. W pierwszej grupie podawano żelazo w dwóch dawkach po 100 mg w odstępie tygodniowym. W drugiej grupie pierwsza dawka izomaltozydu wynosiła 200 mg, druga 100 mg. Zmiany TSAT obserwowano 210 minut po podaży dożylnej izomaltozydu żelaza (III). Wyniki poddano analizie statystycznej z użyciem pakietu STATISTICA.
Wyniki. Izomaltozyd 1000 żelaza (III) zarówno w dawce 100, jak i 200 mg powodował znamienny statystycznie, przejściowy wzrost TSAT. Po dawce 200 mg wartości TSAT były znamiennie wyższe w porównaniu z dawką 100 mg (p = 0,026264). W żadnym przypadku nie zaobserwowano jednak TSAT przekraczającego 60%. Nie stwierdzono też żadnych działań niepożądanych leku.
Wnioski. U pacjentów hemodializowanych dawki 100 i 200 mg izomaltozydu 1000 żelaza (III) powodują umiarkowany, przejściowy wzrost wartości TSAT. Dawka 200 mg wydaje się bezpieczna tylko przy znacznym niedoborze żelaza.

Summary
Introduction. Iron deficiency, either absolute or relative, contributes to the development of anaemia in end-stage renal failure. Intravenous iron supplementation is a standard treatment in patients on haemodialysis therapy. Available intravenous iron preparations differ in toxicity, dependent on the amount of potentially harmful free iron that is detached from the transporting particle. Interception of free iron by apotransferrin results in TSAT increase.
Aim. The aim of this study was to assess the changes in TSAT after injection of iron (III) isomaltoside 1000 in haemodialysis patients.
Material and methods. The study was conducted in two groups of anemic patients on maintenance haemodialysis for end-stage renal failure. Each group comprised 8 patients with baseline TSAT < 35%. Two weekly doses of 100 mg iron (III) isomaltoside 1000 were administered in the first group. In the second group, 200 mg iron (III) isomaltoside 1000 was administered as the first weekly dose, followed by a 100 mg dose. The changes in TSAT were measured 210 minutes after each administration. The results were analysed with the STATISTICA software.
Results. Both 100 and 200 mg of iron (III) isomaltoside 1000 caused statistically significant, transient increase in TSAT values. TSAT values after 200 mg isomaltoside were significantly higher in comparison to 100 mg (p = 0.026264). In neither case the TSAT values reached 60%. No adverse effects of supplementation were observed.
Conclusions. In haemodialysis patients iron (III) isomaltoside 1000 causes moderate and transient increase in TSAT values. The 200 mg iron (III) isomaltoside 1000 seems safe only in patients with significant iron depletion.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.