Leczenie uzdrowiskowe chorób neurologicznych – wskazania i przeciwwskazania
© Borgis - Medycyna Rodzinna 3/2004, s. 135-136
Barbara Steinborn
Leczenie uzdrowiskowe jest określane mianem kompleksowego leczenia, na które składa się zarówno postępowanie usprawniające, leczenie farmakologiczne, a także profilaktyka chorób (1, 2). W leczeniu tym wykorzystuje się właściwości lecznicze wód i gazów oraz cechy klimatyczne miejscowości uznanych za uzdrowiska. Leczenie takie ma być kontynuacją leczenia ambulatoryjnego czy szpitalnego chorych, którzy wymagają dalszego wszechstronnego usprawniania (2).
Istotą leczenia uzdrowiskowego wg Straburzyńskiego (2) jest trening czynnościowy organizmu w celu zwiększenia sprawności i wydolności oraz synchronizacji jego funkcji. Metody stosowane w takim postępowaniu to oprócz fizykoterapii także oddziaływania pedagogiczne oraz psychologiczne i dietetyczne a także farmakologiczne.
Zburzenia i choroby neurologiczne często prowadzą do czasowego lub stałego upośledzenia funkcji. Właściwy dobór sposobu leczniczego usprawniania oraz czas jego prowadzenia są podstawowym elementem poprawy jakości życia pacjentów z trwałymi deficytami neurologicznymi (3). Głównym celem rehabilitacji jest odtworzenie upośledzonych funkcji lub też kompensacja funkcji utraconych. Prowadzenie leczniczego usprawniania u takich chorych wymaga dokładnej oceny zespołu neurologicznego oraz poznanie istoty choroby, a także określenie stopnia niepełnosprawności. Poprawa sprawności jest możliwa przy zastosowani
To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.