Leczenie antyarytmiczne chorych z migotaniem przedsionków

Anna Wysocka^{1, 2}, Marta Karaś-Głodek¹, *Andrzej Wysokiński¹

Streszczenie
Migotanie przedsionków pozostaje najczęściej występującą, lecz jedną z najtrudniej poddających się leczeniu farmakologicznemu arytmią. Leki antyarytmiczne służą przywróceniu rytmu zatokowego oraz zapobieganiu nawrotom arytmii, ale leczenie farmakologiczne ogranicza się do kilku dostępnych preparatów ze względu na niewystarczającą skuteczność terapii oraz poważne działania niepożądane. U pacjentów z migotaniem przedsionków bez strukturalnej choroby serca można przeprowadzić kardiowersję farmakologiczną podając flekainid, propafenon, ibutylid lub wernakalant, u chorych ze strukturalną chorobą serca, możliwe jest zastosowanie wyłącznie amiodaronu. Przewlekłe leczenie antyarytmiczne zwiększa nie tylko prawdopodobieństwo utrzymania rytmu zatokowego, ale również ryzyko wystąpienia niekorzystnych objawów ubocznych. Kluczowym problemem pozostaje wybór pomiędzy strategią przywrócenia i utrzymywania rytmu zatokowego, a pozostawieniem utrwalonego migotania przedsionków i optymalizacją kontroli częstości rytmu komór. Ostatnio podkreśla się również znaczenie leczenia wspomagającego. Wiele oczekiwań wiąże się z badaniami mającymi na celu wprowadzenie nowych leków antyarytmicznych o korzystnym profilu skuteczności i bezpieczeństwa. Jednak pomimo niewątpliwego rozwoju kardiologii i farmakologii zarówno doświadczalnej, jak i klinicznej, leczenie migotania przedsionków wciąż stanowi poważne wyzwanie.

Summary
Atrial fibrillation is the most frequent arrhythmia, that still remains one of the most diffficult to pharmacological management. Antiarrhythmic drugs have been widely used to restore sinus rhythm and to prevent reccurence of arrhythmia, but pharmacological therapy is limited to several available agents, because of insufficient efficiacy and the significant risk of serious adverse effects. In patients with atrial fibrillation without structural heart disease, it is possible to perform pharmacological cardioversion due to flekainid, propafenon, ibutilid or vernakalant administration, but in patients with structural heart disease, there is possible only amiodarone using. Long-lasting antiarrhythmic therapy increases not only probability of the sinus rhythm maintainig, but also the risk of adverse side effects occuring. The key problem determines a choice between the rhythm control strategy or the rate control in patients with sustained atrial fibrillation. Recently, also it has been emphasized upstream therapy importance. There is a lot of expectations reffering to reaserches aimed at introducing new antiarrhythmic drugs with favorable efficiacy and safety profile. However, despite undoubted development of clinical and experimental pharmacology and cardiology, antiarrhythmic drug therapy of atrial fibrillation remains an important challenge.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.