Problemy psychologiczne chorych z migotaniem przedsionków

*Alicja Nasiłowska-Barud^{1, 2}, Mariola Żuk², Judyta Jabłońska-Brzozowska^{1, 2}, Andrzej Wysokiński¹, Wojciech Brzozowski¹

Streszczenie
Wstęp. Migotanie przedsionków (ang. atrial fibrillation – AF) jest najczęstszym zaburzeniem rytmu serca. Badania epidemiologiczne wskazują, że migotanie przedsionków występuje od 1-2% wśród światowej populacji dorosłych i liczba zachorowań stale wzrasta. Umieralność wśród osób z migotaniem przedsionków jest dwukrotnie większa niż u osób z prawidłowym zatokowym rytmem serca. Znacznie częściej również występują powikłania zatorowo-zakrzepowe, m.in. udary niedokrwienne mózgu. Także epizody przemijającego niedokrwienia mózgu są 2-7 razy częstsze niż u osób, u których nie występuje migotanie przedsionków. Tworzy to tło, na którym należy widzieć psychologiczną sytuację chorego z migotaniem przedsionków.
Cel pracy. Analiza funkcjonowania psychicznego chorych z migotaniem przedsionków.
Materiał i metody. Spośród 2337 pacjentów wyodrębniono grupę 137 chorych, którzy w 2014 roku byli leczeni z powodu migotania przedsionków w Klinice Kardiologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie i wymagali pomocy psychologicznej. Podczas jej udzielania uzyskano dane kliniczne pozwalające przeprowadzić analizę funkcjonowania psychicznego chorych objętych pomocą i terapią psychologiczną.
Wyniki. Pomocy psychologicznej wymagają chorzy z AF, u których występują nasilone objawy niepokoju, lęku, poczucie zagrożenia i obniżony nastrój. Specjalnego podejścia psychoterapeutycznego wymagają pacjenci z powikłaniami zasadniczej choroby. Pomocą psychologiczną należy objąć też chorych kwalifikowanych do leczenia migotania przedsionków z zastosowaniem nowoczesnych, inwazyjnych metod, jak przezskórna ablacja.
Wnioski. Pomoc psychologiczna udzielana chorym z migotaniem przedsionków winna obejmować: 1. opanowanie sfery negatywnych emocji doświadczanych w chorobie, zwłaszcza lęku przed bólem, możliwymi powikłaniami i śmiercią, 2. psychoedukację pacjenta odnośnie metod radzenia sobie z bólem, lękiem i innymi nieprzyjemnymi doznaniami, 3. wzmocnienie odporności psychicznej i motywacji chorego do zaangażowania w proces leczenia i współpracy z zespołem terapeutycznym.

Summary
Introduction. Atrial fibrillation is the most common cardiac arrhythmia. Epidemiological studies show that 1-2% of the global population of adults suffer from atrial fibrillation and the number is growing. Mortality among patients with atrial fibrillation is twice as high as in patients with normal sinus rhythm. Thromboembolic complications such as ischemic stroke are much more common too. Also transient cerebral ischemia is from two to seven times more frequent as in people who do not suffer from atrial fibrillation. This is the background which should be considered in analyzing psychological situation of patients suffering from atrial fibrillation.
Aim. Analysis of mental functioning of patients with atrial fibrillation.
Material and methods. A group of 137 patients was selected from 2337 patients who were treated for atrial fibrillation at the Cardiology Clinic of the Medical University of Lublin in 2014. Patients who were admitted to this study required psychological support. During the treatment the clinical data were obtained which allowed to analyse the mental functioning of patients provided with psychological therapy and support.
Results. Psychological therapy and support is required by patients with severe symptoms of anxiety, restlessness, insecurity and depressed mood. Special psychological therapy was also required by patients with complications of underlying disease. Special psychological therapy approach is required by a group of patients qualified for modern, invasive methods of atrial fibrillation treatment such as percutaneous ablation.
Conclusions. Psychological support provided to patients with atrial fibrillation should include: 1. controlling negative emotions experienced by patients in their illness, especially fear of pain, possible complications and fear of death, 2. psychoeducation of patients concerning methods of coping with pain, anxiety and other unpleasant experiences, 3. strengthening psychological resilience and patient’s motivation to become involved in the treatment and cooperate with doctors and psychologists.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.