Leczenie migotania przedsionków u pacjentów w podeszłym wieku

© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 7/2015, s. 458-462

*Agata Bogołowska-Stieblich, Agata Kusz-Rynkun, Marek Tałałaj

Streszczenie
Migotanie przedsionków jest najczęściej występującą arytmią u osób w podeszłym wieku. Jego konsekwencją jest zwiększone ryzyko udaru mózgu, zastoinowej niewydolności serca i zwiększona śmiertelność. Osoby w podeszłym wieku są bardziej narażone na występowanie powikłań zakrzepowych, ale również na krwawienia związane z przyjmowaniem doustnych antykoagulantów. CHADS₂ jest najprostszą skalą oceniającą ryzyko udaru mózgu, a HAS-BLED skalą oceniającą ryzyko krwawienia podczas leczenia doustnymi antykoagulantami. Leczenie migotania przedsionków koncentruje się na kontroli częstotliwości rytmu komór bądź utrzymywaniu rytmu zatokowego oraz na zapobieganiu udarowi mózgu za pomocą leków przeciwkrzepliwych. W przypadku zalecania terapii przeciwkrzepliwej należy rozważyć włączenie nowych doustnych antykoagulantów zamiast warfaryny, biorąc pod uwagę korzyści płynące z ich stosowania. Leki antyarytmiczne u osób starszych powinny być zalecane ze szczególną ostrożnością z uwagi na ich zmieniony metabolizm, zwiększone ryzyko interakcji lekowych i bradykardii. Leczeniem z wyboru starszych pacjentów z migotaniem przedsionków, zwłaszcza skąpoobjawowych, jest kontrola częstotliwości rytmu komór, a nie utrzymywanie rytmu zatokowego.

Summary
Atrial fibrillation (AF) is the most common arrhythmia in elderly people. AF is associated with high risk of stroke, congestive heart failure and with increased mortality. Elderly patients have the highest incidence of thrombotic complications as well as the highest risk of anticoagulant-associated bleeding. CHADS₂ score is the simplest scheme to assess the risk of stroke, and HAS-BLED score is the scale to define the risk of bleeding during treatment with oral anticoagulants. The management of AF focuses on rate or rhythm control and the prevention of stroke with antithrombotic drugs. In case the antithrombotic therapy is recommended, new oral anticoagulants should be considered rather than warfarin concerning their greater clinical benefit. Antiarrhythmic drugs should be used carefully in elderly patients because of the frequency of metabolic abnormalities and higher risk of drug interactions and bradycardia. A rate-control rather than a rhythm-control strategy is the treatment of choice for AF in almost all elderly patients, especially if they are paucisymptomatic.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.