Rola autologicznego przeszczepiania krwiotwórczych komórek macierzystych w leczeniu stwardnienia rozsianego

*Sławomira Kyrcz-Krzemień¹, Dariusz Kata¹, Katarzyna Duda²,Ewelina Lieber², Karolina Torba¹, Małgorzata Krawczyk-Kuliś¹, Grzegorz Helbig¹

Streszczenie
Stwardnienie rozsiane to przewlekła choroba zapalna i neurodegeneracyjna ośrodkowego układu nerwowego, będąca częstym powodem niepełnosprawności, w szczególności u osób młodych. Jest to schorzenie o jak dotąd nie do końca poznanej etiologii. W rozwoju stwardnienia rozsianego bierze się pod uwagę zarówno czynniki genetyczne, klimatyczne, jak i środowiskowe. Charakterystyczna dla tej choroby jest obecność w obrębie struktur ośrodkowego układu nerwowego blaszek demielinizacyjnych, w powstawaniu których znaczącą rolę odgrywa proces autoimmunologiczny z udziałem głównie autoreaktywnych limfocytów T. Podstawowe strategie współczesnej terapii w stwardnieniu rozsianym opierają się na wykorzystaniu leków immunomodulujących wpływających na regulację nieprawidłowej aktywności limfocytów oraz zaburzonej równowagi w produkowaniu cytokin pro- i przeciwzapalnych. Jednak leczenie z użyciem interferonu-β, octanu glatirameru w pierwszej linii, natalizumabu i fingolimodu w drugiej, wykazało swoją ograniczoną skuteczność u chorych z progresywną lub agresywną postacią stwardnienia rozsianego. Coraz więcej dowodów przemawia za tym, że autotransplantacja komórek krwiotwórczych może być alternatywną opcją terapeutyczną u tych pacjentów. Uważa się, że dzięki tej procedurze znaczna część autoreaktywnych limfocytów zostaje zniszczona, a poprzez odbudowę układu immunologicznego organizm pacjenta jest bardziej odporny na rozwój autoimmunizacji. Niniejsza praca podsumowuje współczesne poglądy na rolę autotransplantacji komórek krwiotwórczych w stwardnieniu rozsianym.

Summary
Multiple sclerosis is a chronic disease of the central nervous system with inflammatory and neurodegenerative component and represents one of the leading causes of neurologic disability especially in young adults. Typical feature of multiple sclerosis is the presence within the structures of the central nervous system demyelinating plaques caused by autoimmune process with the involvement mainly of autoreactive T cells. Standard treatment strategies for multiple sclerosis are based on immunomodulatory drugs that affect the regulation of aberrant cell activity, as well as impaired balance in the production of pro- and anti-inflammatory cytokines. However, the use of interferon-β, glatiramer acetate as the first-line treatment, natalizumab and fingolimod as second-line one, has shown limited efficacy in patients with either a progressive or an aggressive disease course. There is growing evidence that autologous hematopoietic stem cell transplantation may be an alternative treatment modality for those patients. It is believed that through that procedure a significant amount of autoreactive lymphocytes is destroyed and by restoring the immune system of the patient organism is more resistant to the development of autoimmunity. This work summarizes recent views on the role of autologous hematopoietic stem cell transplantation in multiple sclerosis.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.