Problemy trichologiczne okresu menopauzy

*Bartosz Miziołek¹, Ligia Brzezińska-Wcisło², Dominika Wcisło-Dziadecka³, Martyna Zbiciak-Nylec¹, Anna Michalska-Bańkowska¹

Streszczenie
Menopauza jest związana z ustaniem jajnikowej produkcji estrogenów, co niewątpliwie wpływa na funkcjonowanie skóry oraz może powodować zmiany w rozmieszczeniu owłosienia. Obserwowany relatywny wzrost stosunku androgenów do estrogenów prowadzi do redukcji gęstości włosów na szczycie głowy oraz w okolicy czołowej ze względnym zaoszczędzeniem przedniej linii włosów, co określa się jako żeński typ łysienia. Równocześnie należy wykluczyć kilka innych przyczyn takich jak telogenowe wypadanie włosów, co też może wymagać biopsji skóry, jednakże pomocna okazuje się być także trichoskopia. Kolejnym problemem, który dotyczy przede wszystkim kobiet okresu pomenopauzalnego, jest łysienie włókniejące czołowe, pojawiające się typowo w pierwszych 2-12 latach menopauzy. Istotnym problemem starzenia jest wzrastająca liczba schorzeń układowych, które pojawiają się na początku menopauzy. Większość z nich wymaga długoterminowych interwencji farmakologicznych, a część leków charakteryzuje się oddziaływaniem na wzrost włosów. Wpływ leków na fizjologię włosów jest zróżnicowany i część środków może powodować zwiększone wypadanie włosów. Zmiany rozmieszczenia owłosienia mogą również dotyczyć niepożądanego wzrostu włosów w zakresie twarzy. Niektóre przypadki nadmiernego wzrostu włosów powinny być różnicowane z nadmiernym wzrostem włosów typu meszkowego (hypetrichosis languinosa acquista), który może towarzyszyć procesom nowotworowym. Patogeneza większości problemów trichologicznych pozostaje niezbyt jasna, ale część z tych zaburzeń może stanowić ważny marker schorzeń układowych, a ich znajomość może mieć istotne, życiowo ważne znaczenie.

Summary
The menopause is associated with a cessation of ovarian synthesis of estrogens, what undoubtedly affects human skin functions and may cause some changes in hair distribution. An increase in androgen to estrogen ratio leads to a reduction in hair density over the crown and frontal scalp with a relative sparing of the anterior hair line, what is described as female pattern hair loss (FPHL). Some other diagnoses, including chronic telogen effluvium (CTE) should be also excluded, what may require a scalp biopsy, but the trichoscopy is essentially useful diagnostic technique. The frontal fibrosing alopecia (FFA) is a distinct condition that mainly affects postmenopausal women and typically starts 2-12 years after the beginning of menopause. An essential problem of aging is an increasing number of systemic diseases that occur soon after the menopause begins. The majority of them requires a long-term drug interventions and some agents has been reported to affect hair growth. The impact of medications on hair physiology is distinguished and some drugs can lead to increased hair loss. Changes in hair distribution in menopause may also consider an unwanted facial hair growth. Some cases of excessive hair growth should be differentiated from acquired hypetrichosis languinosa (AHL), that may coexist with internal malignancy. The pathogenesis of the most of trichological disturbances stay not clear, but some of these hair changes can comprise a significant marker of systemic disorders and the knowledge of them may have an essential, vital significance.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.