Trądzik różowaty – objawy kliniczne, możliwości terapeutyczne

*Grażyna Chodorowska

Streszczenie
Trądzik różowaty jest przewlekłą zapalną chorobą skóry zajmującą środkową część twarzy i charakteryzującą się występowaniem rumienia, teleangiektazji, grudek, krost i obrzęku. Chociaż choroba jest częsta u osób dorosłych, jej etiopatogeneza, jak również patofizjologia nie są całkowicie wyjaśnione. Przypuszcza się, że rolę patogenną mogą szczególnie odgrywać zaburzenia naczyniowe, neurogenne zapalenie i zmieniona wrodzona odpowiedź immunologiczna na różnorodne bodźce. Uważa się, że na wystąpienie i rozwój kliniczny trądziku różowatego mogą wpływać czynniki genetyczne i środowiskowe, wśród nich czynniki immunologiczne, bakteryjne/infekcyjne, endokrynne, lekowe, klimatyczne, termiczne i dietetyczne. Największa częstość występowania trądziku różowatego obserwowana jest wśród osób rasy kaukaskiej pochodzenia celtyckiego i północnoeuropejskiego, a zwłaszcza u kobiet w wieku 30-50 lat. Wyróżnia się cztery główne odmiany choroby: rumieniowo-teleangiektatyczną, grudkowo-krostową, przerosłą i oczną. Ponadto, występować mogą także rzadkie warianty, takie jak postać ziarniniakowa, posterydowa, rosacea fulminans, choroba Morbihana.
U około połowy pacjentów stwierdzane są objawy oczne, w postaci suchości, zapalenia brzegów powiek, zapalenia spojówek, zapalenia tęczówki i rogówki. Dostępne są różne opcje terapeutyczne, zaczynając od unikania czynników prowokujących, przez miejscowe i ogólne metody leczenia do zastosowania zabiegów laserowych. Wybór metody leczenia zależy od ciężkości objawów klinicznych, odmiany trądziku różowatego oraz musi także uwzględniać psychologiczny wpływ choroby. Leczenie miejscowe (metronidazol, kwas azelainowy, erytromycyna, klindamycyna, nadtlenek benzoilu, takrolimus, retinoidy) jest często wystarczające, lecz w trądziku o ciężkim nasileniu powinno być skojarzone z leczeniem ogólnym (tetracykliny, metronidazol, makrolidy, izotretynoina, laseroterapia).

Summary
Rosacea is a chronic inflammatory skin disease affecting the central part of face and characterized by erythema, teleangiectasia, papules, pustules and edema. Although the disorder is common in adult population its etiopathogenesis as well as pathophysiology is not entirely elucidated yet.
Possible pathogenic roles have been suggested especially for vascular abnormalities, neurogenic inflammation and altered innate immune response to heterogenous stimuli. Genetic and environmental factors are believed to influence the onset and clinical development of rosacea, among them immunological, bacterial/infectious, endocrine, pharmacological, climatic, thermal and dietary triggers. The prevalence of rosacea is highest among Caucasians of Celtic and northern European origin, occurring more frequently in women of 30-50 years of age. Clinical manifestation of disease includes four main subtypes: erythematoteleangiectatic, papulopustular, phymatous and ocular. Additionally rare variants can be observed, among them: granulomatous rosacea, rosacea fulminans, Morbihan disease and steroid rosacea. Ocular involvement with dryness, blepharitis, conjunctivitis, iritis and keratitis is found in about half of the patients. Various therapeutic strategies are possible, including avoiding the triggering factors, topical and oral options and the use of laser surgery. The choice of therapy depends on the severity of the clinical symptoms, subtype of rosacea and needs to take into consideration the psychological impact of the disease. Topical therapy (metronidazole, azelaic acid, erythromycin, clindamycin, benzoyl peroxide, tacrolimus, retinoids) is often sufficient, but in severe rosacea can be combined with systemic treatment (tetracyclines, metronidazole, macrolides, isotretinoin, laser therapy).

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.