Komentarz do prac

Przedstawiany Państwu numer „Postępów Nauk Medycznych” kierowany jest do pediatrów, endokrynologów i diabetologów dziecięcych. Zawiera prace oryginalne oraz ciekawe prace kazuistyczne, w których omówiono trudne problemy diagnostyczno-terapeutyczne.

Diagnostyka i leczenie zaburzeń hormonalnych u dzieci wynikających z nadczynności lub niedoczynności gruczołów wydzielania dokrewnego wymagają nie tylko bardzo dobrej znajomości objawów i sposobu ich leczenia, lecz także doskonałej znajomości fizjologii rozwoju dziecka i regulacji układu hormonalnego w poszczególnych okresach rozwojowych w oparciu o wieloletnie doświadczenie. Coraz szerszy zakres badań genetycznych pozwala na szybką identyfikację pacjentów, u których zaburzenia hormonalne mogą się ujawniać już w dzieciństwie. Wkraczanie z leczeniem hormonalnym u dziecka może wiązać się jednak z wieloma konsekwencjami nie tylko w okresie dziecięcym, ale także w życiu dorosłym.

Mam nadzieję, że przekazywany Państwu zeszyt zainteresuje nie tyko pediatrów, ale także lekarzy rodzinnych i endokrynologów, którzy przejmują trud opieki nad pacjentem wchodzącym w dorosłe życie.

Praca lek. Rumińskiej i wsp. pt. „Ocena zależności między stężeniem adiponektyny i składowymi zespołu metabolicznego u dzieci i młodzieży z otyłością prostą” szeroko omawia badania nad rolą adiponektyny w rozwoju zespołu metabolicznego u dzieci z otyłością. Adiponektyna należy do grupy adipokin o działaniu ochronnym, przeciwmiażdżycowym. Badanie na grupie 122 pacjentów naszej Kliniki wykazało, że wzrost adiponektyny o jedną jednostkę zmniejsza o 0,9 raza ryzyko wystąpienia obniżonego < 40 mg/dl stężenia HDL-C, obecnego u większości dzieci z otyłością. Badania te potwierdzają ważny aspekt następstw otyłości w dzieciństwie w rozwoju zespołu metabolicznego.

Celem pracy dr Rogozińskiej i wsp. pt. „Czynniki sprzyjające rozwojowi chorób błony śluzowej jamy ustnej oraz dziąseł u dzieci z cukrzycą typu 1” była analiza wpływu przewlekłej choroby, której długość trwania wynosiła od kilku miesięcy do kilku lat, na występowanie chorób błony śluzowej jamy ustnej i dziąseł. Wykaza

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.