Ocena porównawcza skuteczności łączonej terapii 7% Sulcralfactem z 2% Diltiazemem w porównaniu z leczeniem samym 2% Diltiazemem w leczeniu przewlekłej szczeliny odbytu – randomizowane badanie prospektywne

*Małgorzata Kołodziejczak, Krzysztof Bielecki, Anna Wiączek

Streszczenie
Wstęp. Szczelina odbytu jest obok choroby hemoroidalnej najczęściej występującą proktologiczną chorobą zapalną. Ze względu na możliwość komplikacji po operacji szczeliny w postaci objawów inkontynencji, aktualnie podstawowym leczeniem jest leczenie zachowawcze. Niniejsza praca stanowi propozycję terapii łączonej, wykorzystującej działania Diltiazemu i Sulcralfatu. Diltiazem (bloker kanałów wapniowych) obniża napięcie mięśni zwieraczy, podczas gdy Sulcralfat ma działanie gojące anodermę.
Cel pracy. Ocena porównawcza skuteczności łączonej terapii 7% Sulcralfactem z 2% Diltiazemem w porównaniu z leczeniem samym 2% Diltiazemem w leczeniu przewlekłej szczeliny odbytu.
Materiał i metody. 46 pacjentów (30 kobiet, 16 mężczyzn) w wieku od 22 do 80 lat (śr wieku 44,6 lat) z przewlekłą szczeliną odbytu: 21 pacjentów leczonych Diltiazemem podawanym 2 x dziennie doodbytniczo w postaci 2% maści, 25 pacjentów leczonych Diltiazemem oraz 7% maścią z Sulcralfatu (Diltiazem 1 x dziennie, Sulcralfat 1 x dziennie) przez 8 tygodni. Podczas pierwszej wizyty oraz wizyty kontrolnej po 8-10 tygodniach leczenia oceniano dolegliwości pacjenta w skali bólu werbalnej i wizualnej oraz pacjent był badany proktologicznie.
Wyniki. Zagojenie szczeliny stwierdzono u 15 z 21 pacjentów (71,5%) leczonych samym Diltiazemem oraz u 21 z 25 pacjentów (84%) leczonych Diltiazemem i Sulcralfaktem. Różnica nie była istotna statystycznie W żadnym przypadku nie stwierdzono działań ubocznych zastosowanych leków.
Wnioski. Terapia łączona 2% Diltiazemem z 7% Sulcralfatem okazała się skuteczniejszą metodą leczenia przewlekłej szczeliny odbytu w porównaniu z leczeniem szczeliny samym 2% Diltiazemem w badanej grupie pacjentów. Różnica nie była istotna statystycznie. Powyższy wniosek wymaga potwierdzenia na większej grupie pacjentów.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.