Obrazowanie okolicy przysadkowo-podwzgórzowej przy użyciu rezonansu magnetycznego u pacjentów z moczówką prostą pochodzenia centralnego

*Izabella Czajka-Oraniec, Maria Stelmachowska-Banaś, Wojciech Zgliczyński

Streszczenie
Wstęp. Moczówka prosta (MP) pochodzenia centralnego jest chorobą charakteryzującą się poliurią i polidypsją, do których prowadzi nieprawidłowa synteza lub wydzielanie wazopresyny na skutek różnych stanów chorobowych uszkadzających podwzgórze, tylny płat przysadki lub szypułę. Postawienie prawidłowej diagnozy i określenie etiologii MP bywa trudne, zatem pomocne może być posłużenie się badaniem rezonansu magnetycznego (MR).
Cel pracy. Celem pracy była ocena częstości występowania i etiologii moczowki prostej wśród pacjentów hospitalizowanych w Klinice Endokrynologii CMKP w Szpitalu Bielańskim w ostatnim roku oraz analiza wynikow wykonanych u nich badań MR okolicy podwzgórzowo-przysadkowej.
Materiał i metody. Retrospektywne badanie obejmowało analizę dokumentacji medycznej. Wyszukano pacjentów hospitalizowanych w Klinice Endokrynologii CMKP w Szpitalu Bielańskim w ostatnim roku. Wyszukano pacjentów z rozpoznaniem moczówki prostej i zebrano dane dotyczące wieku, płci, przyczyn choroby i czasu jej trwania, wyników badań biochemicznych i hormonalnych oraz stosowanego leczenia. Analizowano również wyniki MR okolicy przysadkowo-podwzgórzowej.
Wyniki. U 37 spośród 1724 (2,15%) pacjentów hospitalizowanych w Klinice rozpoznano MP, natomiast tylko 9 pacjentów miało świeże objawy poliurii i polidypsji wymagające ustalenia rozpoznania (0,5%). U większości pacjentów (67,5%) stwierdzano towarzyszącą niedoczynność przedniego płata przysadki. Najczęstszą przyczyną MR była przebyta operacja guza śród- lub okołosiodłowego. Idiopatyczną MP rozpoznano tylko w 2 przypadkach. Najczęstszą zmianą stwierdzaną w MR był brak świecenia tylnego płata przysadki. Poza tym często spotykanymi nieprawidłowościami były: pogrubienie szypuły, guzy i puste siodło.
Wnioski. Moczówka prosta była rzadkim rozpoznaniem u pacjentów Kliniki. W większości przypadków szczegółowe wywiady, badanie fizykalne i badanie MR okolicy przysadkowo-podwzgórzowej pozwalały na określenie etiologii MP. Obserwowaliśmy mniej przypadków MP idiopatycznej niż opisywano w literaturze, a większość pacjentów miało MR wtórną do leczenia neurochirurgicznego dużych śród- i okołosiodłowych guzów.

Summary
Introduction. Central diabetes insipidus (DI) is a disease characterized by polyuria and polydipsia resulting from various pathologic processes and lesions destroying hypothalamus pituitary stalk or neurohypophysis that impair vasopressin synthesis or secretion. Making the proper diagnosis and finding the DI etiology is sometimes challenging and magnetic resonance (MR) evaluation could be a helpful tool.
Aim. We intended to investigate the prevalence and causes of DI and to analyse the MRI results in patients hospitalized at the Department of Endocrinology in Bielański Hospital during last year.
Material and methods. We performed a retrospective review of the medical data of patients hospitalized in the Department of Endocrinology in Bielański Hospital during last year searching for those with the diagnosis of DI. We collected data on the age, sex, causes of DI, disease duration, results of hormonal and biochemic tests and applied treatment and we evaluated the results of pituitary-hypothalamic region.
Results. Among 1724 patients hospitalized in our Department, 37 (2.15%) had DI and only 9 patients had new-onset polyuria and polydipsia (0.5%). Majority of patients had concurrent hypopituitarism (67.5%) and the most frequent cause of DI was prior surgical treatment for large sellar or parasellar tumours. Idiopatic DI was found only in 2 cases. The most consistent finding on MR images was the loss of posterior pituitary bright spot. Other abnormalities such as pituitary stalk thickening, tumours and empty sella were commonly detected.
Conclusions. DI was a rare clinical condition in our patients. In most cases detailed medical history, physical examination and MR of pituitary-hypothalamic region allowed to find its etiology. We observed less cases of idiopathic DI than it was described in the literature and majority of studied group had DI secondary to prior neurosurgical treatment for large sellar and parasellar tumours.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.