Nietrzymanie stolca i gazów – problem wstydliwy, nieznany, niedoceniany. Znaczenie endosonografii

*Iwona Sudoł-Szopińska^{1, 2, 3}, Małgorzata Kołodziejczak³

Streszczenie
Przybliżone statystyki wskazują, że problem nietrzymania stolca i gazów (tj. inkontynencji) dotyczy 2-7% populacji dorosłej (do 40% > 65 r.ż.). Przeważającą liczbę stanowią kobiety, co wynika z różnic w budowie anatomicznej aparatu zwieraczowego u kobiet i mężczyzn, a ponadto z występowania uszkodzeń okołoporodowych. Skala problemu nie jest jednak do końca poznana z uwagi na wstydliwość problemu i niezgłaszanie lekarzom problemów z trzymaniem stolca i/lub gazów. Szczególnie uszkodzenia poporodowe, które są najczęstszą przyczyną inkontynencji, są wręcz akceptowane przez młode kobiety traktujące gorsze trzymanie stolca i gazów jako naturalne osłabienie krocza po porodzie lub cenę za urodzenie zdrowego dziecka. Najbardziej niepokojącym zjawiskiem jest jednak brak profilaktyki inkontynencji i niepodejmowanie odpowiednich działań minimalizujących ryzyko wystąpienia objawów nietrzymania stolca i gazów. Diagnostyka inkontynencji obejmuje wywiad i badanie proktologiczne, badania czynnościowe oraz badania obrazowe, wśród których wiodące miejsce zajmuje endosonografia. Metoda ta umożliwia różnicowanie charakteru uszkodzenia zwieraczy odbytu (przerwanie ciągłości zwieraczy i/lub uszkodzenie neurogenne) oraz określenie zakresu uszkodzenia, które jest istotne przy wyborze terapii (zachowawcza lub operacyjna). W artykule omówiono najczęstsze przyczyny uszkodzeń zwieraczy odbytu i ich charakterystyczne obrazy w badaniu endosonograficznym.

Summary
It is estimated that anal sphincter incontinence affects 2-7% of the adult population (and up to 40% of those aged > 65). The overwhelming majority are women, a finding explained by sexual differences in the anatomy of the sphincter apparatus between men and women, and moreover, by obstetric injury. The extent of the problem is unfortunately not yet known, due to the embarrassing nature of the disease and the consequent under-reporting of fecal and gas incontinence to doctors. In particular, obstetric injuries, the most common cause of incontinence, are even accepted by young women, who see a worsening of fecal and gas continence as natural weakening of the pelvis after labor and the price of bringing forth a healthy child. The most unsettling phenomenon is the lack of prophylaxis, and not taking adequate measures to minimize the risk of anal sphincter incontinence from occurring. The diagnostic work-up of incontinence includes the patient history, a proctological examination, a functional assessment and an imaging study of the sphincters, among the latter endosonography is key. This method allows the differentiation of character of this entity (disruption of the continuity of the sphincter and/or a neurogenic injury) as well as to characterize the extent of damage, which is necessary for choosing the proper treatment (conservative or operative). In the article, the authors discuss the most common causes for injury to the anal sphincters and their characteristic pictures in endosonography.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.