Leczenie złamań końca dalszego kości promieniowej u osób w wieku podeszłym

*Andrzej Boszczyk, Piotr Zakrzewski, Stanisław Pomianowski

Streszczenie
Złamania dalszego końca kości promieniowej stanowią około 30% wszystkich złamań u pacjentów powyżej 50 roku życia. Pierwszorzędowym celem leczenia tych złamań jest zachowanie funkcji ręki i przedramienia. Agresywność leczenia należy dostosować do stanu i oczekiwań pacjenta. Priorytetem jest unikanie powikłań. Przy doborze metody leczenia należy brać pod uwagę niską wytrzymałość tkanki kostnej u tych pacjentów oraz łatwość, z jaką dochodzi do przemieszczeń wtórnych złamań i obluzowania zespoleń metalowych. Pacjenci w wieku podeszłym lepiej od pacjentów młodych tolerują natomiast deformacje w obrębie dalszego końca przedramienia. Podstawową metodą leczenia jest unieruchomienie w opatrunku gipsowym. Złamania wtórnie przemieszczone lub wykazujące pierwotnie cechy niestabilności wymagają leczenia operacyjnego. Stabilizacja operacyjna najczęściej ma postać przezskórnej stabilizacji drutami Kirschnera. Zastosowanie anatomicznych płyt blokowanych pozwala na uzyskanie stabilnego zespolenia nawet w kości zmienionej osteoporotycznie. W przypadkach znacznego zmiażdżenia tkanki kostnej stosuje się stabilizację zewnętrzną. Na wynik odległy wpływ ma także zachowanie ruchomości palców – należy unikać unieruchamiania stawów śródręczno-palcowych w opatrunku gipsowym i wcześnie wdrażać ćwiczenia zapobiegające przykurczom w stawach śródręczno-palcowych i stawach palców.

Summary
Fractures of distal radius make up to 30% of all fractures in patients over 50 years of age. Primary goal of treatment of these fractures is preservation of hand and forearm function. Aggressiveness of treatment regimen needs to be tailored to patients comorbidities and preferences. Avoiding complications is of utmost importance. Low mechanical strength of the bone needs to be taken into account. Secondary displacement and implant failure is not rare. Elderly patients, however, have higher tolerance to wrist deformation. Primary treatment method is closed reduction and immobilization in plaster cast. Unstable or displaced fractures require operative stabilization, most commonly with K-wires. Locked plates can provide stable fixation in osteoporotic bone. External fixation is used in the case of severe bone fragmentation. Late result depends on finger motion, therefore metacarpophalangeal joints should not be immobilized. Early range of motion exercises of metacarpophalangeal and interphalangeal joints should be instituted.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.