Złamania końca bliższego kości ramiennej u osób starszych

*Bartłomiej Kordasiewicz, Konrad Małachowski, Andrzej Podgórski, Piotr Zakrzewski, Stanisław Pomianowski

Streszczenie
Szacuje się, że złamania końca bliższego kości ramiennej stanowią ok. 5% wszystkich złamań, a ich częstość występowania wzrasta z wiekiem chorych. Żaden obecnie stosowany system klasyfikacji złamań tej okolicy nie jest doskonały. Ocena typu złamania oraz stopnia przemieszczenia odłamów jest kluczowa w podjęciu decyzji terapeutycznej. Nie istnieją jednoznaczne wskazania do leczenia operacyjnego, zaś największe kontrowersje budzą złamania 3- i 4-fragmentowe. Najczęstszym stosowanym kryterium do oceny złamań jest klasyfikacja Neera. Większość złamań tej okolicy można traktować jako uszkodzenia stawowe, a więc wymagające leczenia „anatomicznego”. Złamania końca bliższego kości ramiennej mogą być powikłane martwicą kości ramiennej. Inną cechą tych złamań jest kluczowa funkcja guzka większego kości ramiennej. W przypadku podjęcia decyzji o leczeniu operacyjnym konieczne jest stosowanie się do zasad stabilnej osteosyntezy. Anatomiczne, stabilne zespolenie musi zapewniać możliwość natychmiastowej biernej rehabilitacji barku. Brak odpowiedniej rehabilitacji pooperacyjnej niesie ze sobą ryzyko rozwoju pourazowego „barku zamrożonego”. W przypadku złamań u młodych chorych tolerancja dopuszczalnego przemieszczenia odłamów jest bardziej ograniczona. Złamania szyjki chirurgicznej jako złamania pozastawowe mogą być w znacznej większości leczone nieoperacyjnie. Leczenie złamań 3- i 4-fragmentowych niekiedy wymaga zastosowania endoprotezoplastyki połowiczej barku. Istotne jest podkreślenie faktu, że na dzień dzisiejszy brak jest jednoznacznych wskazań i algorytmów postępowania w przypadku omawianych złamań.

Summary
Proximal humeral fractures (PHFs) constitute about 5% of all fractures and its’ frequency increase with age. There is no one applicable classification of these fractures. The evaluation of the type of the fracture and the degree of displacement of the bone segments is crucial in therapeutical decision making. There are no unambiguous indications for operative treatment and the biggest controversies stir up 3- and 4-part fractures. The Neer’s classification is the mostly common used one. The majority of PHFs are type intra-articular and so anatomical reduction is required. Common complication of considered trauma is humeral head ischemia. Failure in reducing the greater tuberosity of humerus leads to poor outcomes with no good salvage options. It is essential to observe the principles of stable osteosynthesis. Anatomical and stable fixation of the fracture must ensure the possibility of immediate passive rehabilitation of the shoulder. Lack of adequate postoperative rehabilitation may result in posttraumatic “frozen shoulder”. Surgical management of these fractures in younger patient is challenging because in that group there is lesser tolerance of dislocation. Fractures of the chirurgical neck of the humerus are considered to be extra-articular fractures and are mostly treated conservatively. Considering 3- and 4-part fractures sometimes the only reasonable way of proceeding is humeral hemiarthroplasty. Nevertheless it is vital to emphasise that nowadays there is no clear algorithms of treatment proximal humeral fractures.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.