Rola biomarkerów we wczesnej diagnostyce ostrego uszkodzenia nerek u noworodków

*Maria Roszkowska-Blaim, Agnieszka Kisiel

Streszczenie
Ostre uszkodzenie nerek (AKI – ang. acute kidney injury) jest nagłą, zwykle odwracalną dyfunkcją nerek z obniżeniem filtracji kłębuszkowej (GFR – ang. glomerular filtration rate) oraz uszkodzeniem zdolności nerek do utrzymania homeostazy. Ostre uszkodzenie nerek wiąże się ze wzrostem ryzyka niepomyślnego wyniku leczenia krytycznie chorych noworodków. Precyzyjna liczba incydentów AKI u noworodków nie jest znana, wg danych z literatury, AKI jest wykrywane u 8-24% wśród wszystkich ciężko chorych noworodków. Pomimo znaczącego postępu w leczeniu, stopień śmiertelności jest nadal wysoki i wynosi 10-61%.
Niedoszacowanie AKI w okresie noworodkowym może być spowodowane specyficznym przebiegiem klinicznym, częściej nieoligurycznym niż oligurycznym oraz stosowaniem kreatyniny jako jedynego biomarkera dysfunkcji nerek. Stężenie kreatyniny jest późnym markerem uszkodzenia nerek.
W tym artykule autorzy przedstawiają klasyfikację AKI z uwzględnieniem etiologii i objawów klinicznych, oraz podsumowują znaczenie diagnostyczne wczesnych biomarkerów AKI jak: cystatyna (CysC), neutrofilowa żelatynaza związana z lipokaliną (NGAL), cząsteczka 1 uszkodzenia nerek (KIM-1), interleukina 18 (IL-18), białka wiążące kwasy tłuszczowe typ wątrobowy (L-FABP). Stosowanie nowych biomarkerów w diagnostyce AKI, pozwala wykryć przedkliniczny stan uszkodzenia nerek w okresie noworodkowym.
Niezbędne są dalsze badania na dużej populacji noworodków, co pozwoliłoby wybrać optymalny panel diagnostyczny testów do rozpoznania AKI, pozwalający lepiej wyselekcjonować pacjentów, szybciej zastosować odpowiednie leczenie i poprawić rokowanie.

Summary
Acute kidney injury (AKI) is sudden, usually reversible renal dysfunction with reduction of glomerular filtration rate (GFR) and impaired of renal ability to maintain homeostasis. Acute kidney injury is associated with increased risk for poor outcome in critically ill neonates. Precise incidence of AKI in neonates is unknown, literature data suggest that this condition is diagnosed in 8-24% of all critically ill newborns. Despite significant advances in the therapeutics the mortality rate is still high and ranging between 10-61%.
Underestimation of AKI in the neonatal period may be caused by the specific clinical course – more commonly nonoliguric than oliguric and the use of creatinine as the only biochemical marker of kidney disfunction. Serum creatinine is known as a late marker of renal failure.
In this article authors present the classification of AKI in neonates with etiology and clinical presentation and summarize the diagnostic performance of the early predictive biomarkers of AKI: cystatin C (CysC), neutrophil gelatinase-associated lipokalin (NGAL), kidney injury molecule-1 (KIM-1), interleukin-18 (IL-18), liver fatty acid-binding protein (L-FABP). They indicate the use of novel biomarkers in the diagnosis of AKI allows to detect preclinical kidney damage in the neonatal period.
Further studies are required in large neonates populations that would identify optimal panels of diagnostic tests for AKI, allowing better patient selection, more rapid introduction of specific treatment, and improvement in prognosis.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.