Wpływ amiodaronu na tarczycę

*Helena Jastrzębska

Streszczenie
Amiodaron, lek antyarytmiczny klasy III, jest to jodowany benzofuran, który zawiera w 200 mg tabletce 75 mg jodu. Metabolizm 1 tabl dostarcza w ciągu doby około 6-8 mg jodu. Lek magazynuje się w tkance tłuszczowej, mięśniu serca i mięśniach szkieletowych oraz tarczycy. Może prowadzić do zaburzeń czynności tarczycy w postaci nadczynności u 2-15% leczonych lub niedoczynności u 5-20% leczonych. Nadczynność jest albo następstwem wykorzystania jodu do niekontrolowanej syntezy hormonów tarczycy albo destrukcji tarczycy przez amiodaron, jego metabolit desethylamiodaron lub jod. Diagnostyka nadczynności powinna prowadzić do poznania etiologii i wyodrębnienia typu nadczynności: 1 – nadczynność indukowana jodem, 2 – nadczynność w następstwie destrukcji tarczycy. Leczenie typu 1 opiera się na podaży tyreostatyku, typu 2 na podaży prednisonu. W przypadku niedoczynności tarczycy stosowana jest tyroksyna. Zaburzenia mają często przebieg skąpoobjawowy, dlatego konieczne jest u leczonych okresowe badanie czynności tarczycy. Z uwagi na ryzyko działań toksycznych amiodaronu nie ustają badania nad pochodnymi benzofuranu, które nie zawierają jodu. Alternatywą dla amiodaronu mogą okazać się takie pochodne jak dronedaron czy celivaron.

Summary
Amiodarone, a class III anti-arrhytmic agent, is a beznzofuran derivative containing 75 mg iodide per 200 mg tablet. During the metabolism of 200 mg of the drug approximately 6-8 mg of inorganic iodine is released into the systemic circulation. Amiodarone is very lipophilic and is stored in adipose tissue, cardiac and skeletal muscles as well as in the thyroid gland. Amiodarone therapy is associated with a number of side effects, including thyroid dysfunction – thyrotoxicosis in 2-15% and hypothyroidism in 5-20% of patients respectively. Thyrotoxicosis may be a result of increased synthesis of thyroid hormones (type 1) or excessive release due to a destructive thyroiditis caused by amiodarone, its metabolite desethylamiodarone or iodine (type 2). The distinction between type 1 and type 2 thyrotoxicosis is crucial, since therapy is different in these two types. Patients with type 1 thyrotoxicosis usually respond to thionamides, while those with type 2 – to corticosteroids. Hypothyroidism is treated with thyroxine. The signs and symptoms of thyrotoxicosis and hypothyroidism can be scanty. Therefore, all patients treated with amiodarone need periodic examination of thyroid function. Adverse effects of amiodarone have led to the search for analogues with the same efficiency but safer profile. Dronedarone and celivarone seem to satisfy these criteria and may become an alternative to amiodarone.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.