Ocena skuteczności kortykoterapii dożylnej w prewencji zaostrzenia orbitopatii tarczycowej u osób z chorobą Gravesa i Basedowa leczonych radiojodem z powodu nadczynności tarczycy

*Magdalena Kochman, Helena Jastrzębska, Ewa Szczepańska, Joanna Zgliczyńska-Widłak, Jadwiga Janik

Streszczenie
Wstęp. Leczenie radiojodem nadczynności tarczycy u chorych z chorobą Gravesa i Basedowa może prowadzić do zaostrzenia orbitopatii tarczycowej. Standardowo w zapobieganiu nasileniu zmian ocznych stosuje się steroidy doustnie. Celem pracy była ocena skuteczności i bezpieczeństwa stosowania steroidoterapii dożylnej jako prewencji zaostrzenia orbitopatii po leczeniu ¹³¹I.
Materiał i metody. Badaniem objęto 32 osoby z chorobą Gravesa i Basedowa i orbitopatią tarczycową leczonych radiojodem w latach 2010-2011 w Klinice Endokrynologii CMKP z powodu nadczynności tarczycy. W ramach prewencji nasilenia zmian ocznych u 16 chorych (grupa 1) stosowano dożylnie metyloprednizolon (4 cotygodniowe wlewy po 250 mg), zaś pozostałych 16 osób (grupa 2) otrzymywało prednizon (0,3-0,5 mg na kg masy ciała przez 4-5 tygodni z redukcją dawki w ciągu 8 tygodni). Grupy porównywano przed oraz po upływie 1 miesiąca i 1 roku od leczenia ¹³¹I pod względem ciężkości orbitopatii (wg klasyfikacji NOSPECS) i jej aktywności (z użyciem wskaźnika CAS), stężenia przeciwciał przeciwko receptorowi TSH (TRAb), konieczności stosowania dodatkowej steroidoterapii systemowej z powodu zaostrzenia zmian ocznych oraz występowania działań niepożądanych.
Wyniki. Grupy 1 i 2 nie różniły się istotnie między sobą pod względem klasy NOSPECS, wskaźnika CAS, ani stężeń przeciwciał TRAb zarówno wyjściowo, po 1 miesiącu, jak i po 1 roku leczenia. W grupie 1 nie obserwowano działań niepożądanych kortykoterapii, natomiast w grupie 2 u 2 osób odstawiono prednizon – u 1 z powodu depresji, zaś u 2 – dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.
Wnioski. W porównaniu z powszechnie stosowanym leczeniem doustnym prednizonem, dożylne podawanie metyloprednizolonu w ramach prewencji zaostrzenia orbitopatii po leczeniu radiojodem wydaje się równie skuteczne i obarczone mniejszą ilością działań niepożądanych.

Summary
Introduction. Radioiodine treatment of thyrotoxicosis in Graves’ disease patients may lead to orbitopathy progression. Oral glucocorticoid therapy is a standard method in prevention of eye changes exacerbation. The aim of this study was to evaluate the efficacy and safety of intravenous steroid therapy in prevention of orbitopathy exacerbation after ¹³¹I treatment.
Material and methods. The study included 32 patients with Graves’ disease and ophthalmopathy, treated with radioiodine due to thyrotoxicosis in 2010-2011 in the Department of Endocrinology CMKP. To prevent ophthalmopathy exacerbation, 16 patients (group 1) received intravenous methylprednisolone (4 weekly infusions of 250 mg), while the remaining 16 patients (group 2) were treated with prednisone (0.3-0.5 mg per kg of body weight for 4-5 weeks with dose reduction during 8 weeks). The groups were compared before and 1 month and 1 year after ¹³¹I therapy in terms of severity of orbitopathy (NOSPECS classification) and its activity (using Clinical Activity Score – CAS), serum TSH receptor antibody (TRAb), the need for additional systemic steroid therapy due to exacerbation of eye changes and the occurrence of adverse events.
Results. Groups 1 and 2 did not differ significantly according to NOSPECS class, CAS, nor TRAb concentrations at baseline, after 1 month and after 1 year of treatment. In group 1, there were no side effects of corticosteroid therapy, while in group 2 two patients discontinued prednisone therapy – 1 because of depression, and 1 because of gastrointestinal disorders.
Conclusions. In compare to the commonly used oral prednisone, intravenous administration of methylprednisolone seem to be equally effective in the prevention of exacerbation of orbitopathy after radioiodine therapy and carries fewer side effects.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.