Leczenie cukrzycy typu 1 u pacjentki z orbitopatią tarczycową, otrzymującej systemową dożylną kortykoterapię

*Małgorzata Godziejewska-Zawada, Helena Jastrzębska

Streszczenie
W poniższym artykule przedstawiamy pacjentkę z wielogruczołowym zespołem autoimmunologicznym typu 2 (APS2), na który składały się cukrzyca typu 1, choroba Graves-Basedowa i bielactwo. W przebiegu choroby Graves-Basedowa pacjentka rozwinęła nadczynność tarczycy i ciężką, aktywną fazę orbitopatii, która wymagała masywnej systemowej dożylnej kortykoterapii stosowanej jako cotygodniowe pulsy metylprednisolonu. Leczenie to powodowało znamienne zwiększenie zapotrzebowania na insulinę. Dawki insuliny w pierwszej dobie po wlewie SoluMedrolu osiągały trzykrotną, w drugiej dobie dwukrotną, a w trzeciej półtora razy większą wartość w porównaniu ze zwykłym zapotrzebowaniem. W dyskusji omówiono problemy związane z APS, leczeniem wytrzeszczu oraz zwiększonym zapotrzebowaniem na insulinę w czasie leczenia systemową kortykoterapią dożylną.

Summary
In this article we presented a patient woman with type 2 autoimmune polyglandular syndrome (APS2) – type 1 diabetes mellitus, vitiligo and Graves disease. In the curse of Graves disease she had hyperthyroidism and severe active phase of Graves orbitopathy. Because of orbitopathy she needed high dose of methylprednisolone applicated as intravenous weekly therapy. In the course of corticosteroids therapy her usually doses of insulin was three times higher in the first day, two times higher in the second day and one and a half higher in the third day after treatment in comparison with her usually doses. In discussion we showed problems connected with APS, treatment of orbitopathy and high insulin requirement in the course of corticosteroids therapy.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.