Badanie stopnia rozbieżności między pierwszą i powtórną oceną złośliwości raka stercza wyrażoną w skali Gleasona dokonaną przez dwóch niezależnych patomorfologów

*Łukasz Nyk¹, Tomasz Dzik², Maciej Wysocki³, Elza Modzelewska⁴, Jakub Dobruch¹, Piotr L. Chłosta^1,5, Andrzej Borówka¹

Streszczenie
Wstęp. Rak gruczołu krokowego (PCa) należy do najczęściej występujących nowotworów złośliwych u mężczyzn. Wybór metody leczenia chorych na PCa zależy głównie od stopnia klinicznego zaawansowania oraz złośliwości raka określonej według skali Gleasona (Gl.s.). Ocena Gl.s. obarczona jest subiektywizmem, co powoduje występowanie różnic między oceną dokonaną pierwotnie i po raz wtóry przez tego samego patologa (intraobserver variability) oraz między ocenami dokonanymi przez różnych patologów (interobserver variability).
Materiał i metody. Analizą objęto preparaty histologiczne wybrane losowo spośród preparatów pochodzących od chorych na PCa leczonych z jego powodu w latach 2001-2008. Sporządzono je z rdzeni tkankowych po ^TRUScoreBx oraz ze specymenów pooperacyjnych. Preparaty ocenione zostały ponownie przez doświadczonego uropatologa, który badał je pierwotnie (UP-1), a także niezależnie przez drugiego doświadczonego uropatologa (UP-2).
Wyniki. Brak zgodności między pierwszą i ponowną oceną Gl.s. określoną przez tego samego patologa w preparatach z biopsji wystąpił aż w 83 (80,5%) preparatach zaś w specymenach pooperacyjnych w 72 (69,1%). Niezgodność między ponowną oceną Gl.s. pierwszego patologa, a oceną drugiego patologa w tych samych preparatach z biopsji stercza stwierdzono w przypadku 57 (58,3%) ocen zaś w specymenach pooperacyjnych w 62 (63,4%) ocenach.
Wnioski. Różnice dotyczące ocen złośliwości raka stercza dokonanych w różnym czasie przez jednego uropatologa (intraobserver variability), a także dokonanych przez różnych uropatologów (interobserver variability) są duże. Urolodzy, dążąc do uzyskania ocen możliwie jak najpewniejszych, powinni ściśle współpracować z uropatologiem. Ustalając stopień ryzyka PCa, powinni być świadomi trudności, z jakimi mają do czynienia uropatolodzy w jej określeniu i powinni poznać zakres odmienności ocen dokonywanych przez uropatologa, z którym współpracują.

Summary
Introduction. Adenocarcinoma of the prostate is one of the most frequent cancer in man. Clinical stage and grade based on Gleason score scale are main circumstances according to which a method of treatment is chosen. Gleason score grading remains subjective and is a reason for intra and intrerobserver variability.
Material and methods. Accidentally chosen histopatological material of patients treated with prostate cancer (^TRUScoreBx and specimens after RP) between 2001 and 2008 was analyzed by two independent and experienced uropathologists.
Results. Lack of agreement in Gl.s. between first and second estimation of the same pathologist was found in 83 (80.5%) of core biopsies and in 72 (69.1%) postoperative specimens. In comparison between second estimation of first pathologist and second pathologist disagreement was found in 57 (58.35) core biopsies and in 62 (63.4%) specimens after surgery.
Conclusions. Intra and interobserver variability in Gleason score grading of prostate cancer are high. To reach the most precise diagnosis urologist should closely cooperate with pathologists. Having in mind discrepancies in Gleason score grading should know intraobserver variability of pathologist they cooperate with.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.