Krynica Zdrój – historia uzdrowiska

Lucyna Rajchel¹, Jacek Rajchel²

Streszczenie
Źródło w Krynicy (późniejszy Zdrój Główny) znane było już w XV wieku, a pierwsza opublikowana przez Gabriela Rzączyńskiego informacja o nim pochodzi z roku 1745. Po raz pierwszy analizę wody tego źródła wykonał prof. Uniwersytetu Lwowskiego B. Hacquet w roku 1788. Początek uzdrowiska związany jest z rokiem 1793; wówczas to Stix von Saunbergen, będący właścicielem gruntu ze źródłem, wybudował pierwszy dom, który stał się zalążkiem uzdrowiska. W roku 1807 powołano Zakład Zdrojowo-Kąpielowy, a Krynica otrzymała status miejscowości uzdrowiskowej. Ogromne zasługi dla rozwoju Krynicy w drugiej połowie XIX wieku są dziełem prof. J. Dietla i dr. Zieleniewskiego. W roku 1877 Krynica otrzymała nowy status uzdrowiska oraz powołano Komisję Zdrojową. Najbardziej tragiczny okres w dziejach uzdrowiska miał miejsce w czasie I i II wojny światowej. Od roku 1947 następuje dynamiczny rozwój i rozbudowa uzdrowiska, a obecnie Krynica posiada pełną infrastrukturę uzdrowiskową. Aktualnie w Krynicy znajduje się 5 źródeł wód mineralnych i 18 odwiertów, które udostępniają szczawy i wody kwasowęglowe wykorzystywane w balneoterapii w licznych sanatoriach oraz są butelkowane.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.