Próba obiektywizacji oceny skuteczności terapeutycznej magnetostymulacji w leczeniu owrzodzeń żylnych podudzi

Aleksander Sieroń¹, Andrzej Franek², Ligia Brzezińska-Wcisło³, Edward Błaszczak², Jakub Taradaj², Rafał Kuśka², Grażyna Kamińska-Winciorek³, Grzegorz Cieślar¹

Streszczenie
Owrzodzenia żylne podudzi stanowią aktualny problem terapeutyczny i społeczny. Ze względu na niezbyt dużą efektywność leczenia zachowawczego, wiążącego się przy tym z dużym dyskomfortem i uciążliwością dla chorych, a także wysokimi kosztami wciąż trwają poszukiwania nowych form terapii wspomagających leczenie owrzodzeń podudzi. Celem pracy była próba obiektywizacji wyników magnetostymulacji z wykorzystaniem zmiennych pól magnetycznych o niskich wartościach indukcji u chorych z żylnymi owrzodzeniami podudzi, poprzez planimetryczną ocenę szybkości zmian powierzchni owrzodzenia w trakcie terapii. Badaniami objęto łącznie 36 pacjentów obojga płci z żylnymi owrzodzeniami podudzi hospitalizowanych w Klinice Dermatologii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, których losowo podzielono na dwie grupy: badaną (poddawana magnetostymulacji – 21 chorych) i kontrolną (poddawana stymulacji pozorowanej – 15 chorych) nieróżniące się znamiennie pod względem klinicznym. Pacjentów z grupy badanej poddano przez 8 dni cyklowi zabiegów magnetostymulacji trwających 12 minut dziennie za pomocą aparatu Viofor JPS przy użyciu programu M2P3 i aplikatura płaskiego generującego pole magnetyczne o indukcji 10 ?T. Chorych z grupy kontrolnej poddano cyklowi stymulacji pozorowanych, w trakcie których aparat pracował w trybie placebo, a w aplikatorze aparatu nie było generowane pole magnetyczne. Przed rozpoczęciem cyklu stymulacji oraz w 4 i 8 dniu terapii u chorych za pomocą specjalnie opracowanej metodyki planimetrycznej oceniano najdłuższy i najszerszy rozmiar oraz powierzchnię i objętość owrzodzenia, a także względną powierzchnię obszaru zainfekowanego i obszaru ziarniny w owrzodzeniu. W grupie chorych poddanych magnetostymulacji zarówno w 4, jak i 8 dniu terapii stwierdzono znamienne statystycznie zmniejszenie wartości najdłuższego i najszerszego wymiaru owrzodzenia, powierzchni i objętości owrzodzenia oraz względnej powierzchni zainfekowanej tkanki, a także znamienny wzrost względnej powierzchni obszaru ziarniny w stosunku do wartości wyjściowych przed rozpoczęciem terapii. Zmiany wartości odpowiednich parametrów w grupie chorych poddanych stymulacji pozorowanej wykazywały podobne tendencje, jednak uzyskane różnice w stosunku do wartości wyjściowych nie były w tej grupie statystycznie znamienne. Porównanie zmiany wartości poszczególnych parametrów przypadającej na pierwszy dzień terapii pomiędzy obu grupami chorych wykazało znamiennie szybsze zmniejszanie się powierzchni i objętości owrzodzenia w grupie chorych poddanych magnetostymulacji. Na podstawie wyników przeprowadzonych badań wykazano, że magnetostymulacja powoduje przyspieszenie gojenia się owrzodzeń żylnych podudzi w obiektywnej ocenie planimetrycznej. Wydaje się, że po weryfikacji wyników przedstawionych badań pilotowych na próbie klinicznej o większej liczebności i przy dłuższym czasie trwania terapii magnetostymulacja może stać się w przyszłości alternatywą magnetoterapii w leczeniu żylnych owrzodzeń podudzi.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.