Wybrane zagadnienia biologii Mycobacterium leprae

© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 10/2011, s. 895-903

*Ewa Augustynowicz-Kopeć, Zofia Zwolska

Streszczenie
Mycobacterium leprae bakteria odkryta w latach 1870. przez Hansena była pierwszym zidentyfikowanym gatunkiem wśród mikroorganizmów chorobotwórczych, dla których udowodniono ścisły związek z etiologią choroby u człowieka, odkryto źródła infekcji, drogi transmisji i patogenezy. Mimo tak odległych w czasie odkryć, choroba ciągle zachowuje wiele sekretów. Obecnie trąd stanowi ciągle ważny, światowy problem zdrowotny występując w wielu rozwiniętych krajach, a wiele postaci choroby i jej uwarunkowań pozostaje niejasnych. Choroba jest spowodowana przez chroniczną ziarnininę, obejmującą głównie infekcję skóry i peryferycznych nerwów.
Mimo pokrewieństw, kilka cech odróżnia M.leprae od innych należących do rodzaju Mycobacterium. Są to: 1. utrata cechy kwasooporności pod wpływem ekstrakcji pirydyną. 2. zdolność do utleniania 3,4-dihydroxyfenylalaniny, 3. obecność w peptydowym łańcuchu peptoglikanu glicyny, w miejsce l-alaniny, 4. niższa zawartość GC-56% versus 65-70% u większości mykobakterii, 5. brak homologii DNA z innymi gatunkami Mycobacterium.
Rekomendowana w 1982 r. przez grupę badawczą WHO terapia skojarzona (MDT) jest skuteczna w leczeniu wszystkich postaci trądu, a szerokie jej zastosowanie spowodowało obniżenie wskaźników zachorowania na trąd, globalnie nie zmniejszyło jednak częstości wykrywania chorych. Z powodu braku laboratoryjnych metod wczesnego wykrywania trądu bardzo trudno prowadzić badania epidemiologiczne i obliczać wskaźniki takie jak – zapadalność roczną i wykrywanie nowych chorych.
Swiatowa strategia zmierzająca do eliminacji choroby musi być zmieniona i uwzględniać wiedzę płynącą ze współczesnych badań molekularnych.
W laboratoriach, do potwierdzenia infekcji wywołanej M. leprae stosuje się barwienie rozmazów metodą Ziehl-Neelsona, technikę PCR, test Heina, wykrywanie stężenia oksydazy dihydroxyfenyloalaninowej i zakażanie chorymi tkankami myszy lub 9-cio prążkowych pancerników.

Summary
Mycobacterium leprae was the first bacterium shown to be associated with disease in humans through the work of Hansen in the 1870s, but the sources of infection, mode of transmission and early pathogenesis of infection remain an enigma.
Actually, leprosy remains an important health problem worldwide existing in many developing countries and many features of its determinants are still obscure. The disease is caused by a chronic granulomatous infection of the skin and peripheral nerves.
Several features distinguish M. leprae from other members of mycobacterium genus: 1. loss of acid-fasness upon extraction with pyridine, 2. ability to oxidize 3,4-dihydroxyphenylalanine, 3. replacement of L-alanine with glycine in the linking peptide of peptoglican, 4. 56% GC content as compared with 65-70% for most Mycobacterium species, 5. lack of substantial genomic DNA homology with other Mycobacterium species.
The systematic use of multidrug therapy (MDT), as recommended by WHO Study Group in 1982 is highly effective for all forms of disease. The widespread implementation of MDT has been associated with a fall in the prevalence of leprosy but as yet no reduction in the case-detection rate globally. Because of lack of laboratory tools to detect leprosy in its very early stage it is difficult to measure the main epidemiological indicators – annual incidence and new case detection rate. The global elimination strategy will be revised taking new molecular epidemiology knowledge into account.
In laboratory Mycobacterium leprae is detected by Ziehl-Neelsen stain method, PCR, Hein-test, level of dihydroxyphenyalanine oxidise and cultivation on the feet of mice or on nine banded armadillos.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.