Próba weryfikacji subiektywnych objawów u chorych z chorobą zwyrodnieniową stawów biodrowych poddanych kinezyterapii

© Borgis - Balneologia Polska 2/2006, s. 111-115

*Przemysław Lisiński, Joanna Andrzejewska, Włodzimierz Samborski

Streszczenie
Obserwuje się wzrost liczby rozpoznanych przypadków choroby zwyrodnieniowej stawów biodrowych. Z uwagi na przewlekle postępujący charakter tej choroby pojawia się problem skutecznego jej leczenia. Wiadomo bowiem, że rehabilitacja chorych z chorobą zwyrodnieniową stawów biodrowych powinna być ciągła. Celem pracy było określenie skuteczności kinezyterapii w tej konkretnej jednostce chorobowej. Za wykładnik skuteczności prowadzonego leczenia usprawniającego przyjęto zwiększenie zakresu ruchu w stawach biodrowych oraz zmniejszenie intensywności odczuwanego bólu. Dodatkowo zbadano występowanie ewentualnych związków pomiędzy zwiększeniem zakresu ruchu a odczuciami chorych.
Grupę badaną stanowiło 50 chorych z chorobą zwyrodnieniową stawów biodrowych ustaloną według kryteriów ACR. Chorzy przez 20 dni wykonywali ćwiczenia zwiększające zakres ruchu w stawach biodrowych prowadzone w odciążeniu.
Parametrem umożliwiającym ocenę efektywności stosowanej terapii był pomiar zakresu ruchu we wszystkich płaszczyznach z zastosowaniem goniometru przed i po terapii oraz określenie nasilenia bólu odczuwanego w odniesieniu do całego dnia przy użyciu 4-stopniowej skali numerycznej (0 – brak bólu, 1 – niewielki ból, 2 – umiarkowany ból, 3 – silny ból).
Uzyskane wyniki wskazują na istotną statystycznie poprawę zakresu ruchu we wszystkich płaszczyznach po 20 dniach wykonywania ćwiczeń oraz na zmniejszenie nasilenia odczuwanego bólu. Zastosowana metoda badania współczynnika korelacji według Spearmana nie wykazała korelacji między przedstawionymi wynikami leczenia.
Obiektywizacja skuteczności działania przeciwbólowego metod kinezyterapeutycznych wymaga dalszych badań.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.