Cukrzyca – odrębności diagnostyczne i terapeutyczne u osób w wieku podeszłym

*Magdalena Walicka, Ewa Czerwińska, Ewa Marcinowska-Suchowierska

Streszczenie
Częstość występowania cukrzycy wzrasta wraz z wiekiem, a jej diagnostyka i leczenie w populacji osób starszych stanowi duże wyzwanie. Wraz z wiekiem dochodzi do zmian w metabolizmie węglowodanów, takich jak postępujące upośledzenie wydzielania insuliny w odpowiedzi na glukozę oraz upośledzenie wychwytu glukozy związane z insulinoopornością. Wśród osób w starszym wieku cukrzyca często pozostaje nierozpoznana z uwagi na nietypowe objawy. Zasady leczenia cukrzycy u osób w podeszłym wieku są podobne jak u osób młodszych, podkreślenia wymaga jednak większa częstość występowania chorób towarzyszących oraz większe narażenie na działania niepożądane leków i hipoglikemię. W kilku badaniach przeprowadzonych w ostatnich latach wykazano, że ścisła kontrola glikemii powoduje redukcję ryzyka wystąpienia przewlekłych powikłań cukrzycy, jednakże rezultaty tak intensywnego leczenia hipoglikemizującego u osób w starszym wieku nie są znane. Cele terapeutyczne u osób starszych powinny być zindywidualizowane i ustalone po przeanalizowaniu klinicznego i funkcjonalnego stanu danego pacjenta oraz jego przewidywanego czasu przeżycia. U pacjentów w starszym wieku unikanie hipoglikemii oraz osiągnięcie dobrej jakości życia jest ważniejsze niż agresywna kontrola glikemii. Pierwszym krokiem w leczeniu cukrzycy jest dieta i wysiłek fizyczny, chociaż u osób w podeszłym wieku wdrożenie ich może być związane z wieloma ograniczeniami. Opcje leczenia farmakologicznego u osób starszych są taki, same jak w młodszych grupach wiekowych, jednak ostateczny wybór metody terapeutycznej może się różnić z uwagi na pogorszenie funkcji nerek i wątroby oraz inne przesłanki kliniczne.

Summary
The incidence of diabetes mellitus increases with age, and its diagnosis and treatment in older people presents a challenge. There are a number of age-related changes in carbohydrate metabolism. These include progressive detriments in glucose-induced insulin secretion and resistance to insulin-mediated glucose disposal. Diabetes is often missed in the elderly because its presenting symptoms may be nonspecific. The principles of diabetes management in elderly patients are similar to those in younger patients, but with special considerations linked to the increased prevalence of comorbidities and relative inability to tolerate adverse effects of medication and hypoglycemia. Several recent trials suggest that tighter glucose control reduces long-term complications in diabetic patients; however, outcomes of tight blood sugar control in the elderly are not known. The goals of glycemic control in elderly patients should be individualized and formulated after consideration of their clinical and functional status and life expectancy. Aggressive glycemic control is less important than avoiding hypoglycemia and achieving a good quality of life. The first step in therapy for glycemic control is diet and exercise, although such measures are often limited in the elderly. Pharmacologic options for the treatment of elderly patients with diabetes mellitus are the same as in younger adults; however, treatment considerations differ in the elderly due to changes in renal and hepatic function and various other clinical conditions.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.