Suplementacja żelaza drogą dożylną w niedokrwistości nerkowopochodnej u pacjentów dializowanych – krytyczna ocena obecnej praktyki klinicznej w doświadczeniach jednego ośrodka

*Ryszard Gellert, Tomasz Żelek, Dorota Daniewska, Anna Kajczuk-Kowieska, Danuta Kobus

Streszczenie
Dożylne podawanie prepratów żelaza, procedura z wyboru dla uzupełnienia niedoborów żelaza u pacjentów hemodializowanch, może powodować stres oksydacyjny jeśli ilość podanego „wolnego” żelaza przekroczy zdolność wiązania go przez osoczową transferynę. TSAT rośnie znacząco, i proporcjonalnie do podanej dawki, po dożylnym podaniu żelaza – zarówno cukrzanu, jaki niskocząsteczkowego dekstranu. Przeprowadzone przez nas badanie retrospektywne miało na celu określenie takich maksymalnych dawek każdego z preparatów, które niosą minimalne ryzyko „przesycenia” osoczowej transferyny, oraz zaproponowanie na tej podstawie protokołu bezpiecznego, pod tym względem, podawania żelaza. Dawka 100 mg niskocząsteczkowego dekstranu żelaza okazała się bezpieczna we wszystkich sytuacjach niedoboru żelaza, ale dawki 200 mg dekstranu żelaza i 50 mg cukrzanu żelaza były bezpieczne tylko u pacjentów z dużym jego niedoborem. Na podstawie analizy wyników leczenia zaproponowano protokół wielkości i częstości dawkowania każdego z preparatów żelaza, oparty na aktualnych wynikach TSAT i osoczowej ferrytyny. Przedstawiono także przegląd piśmiennictwa uzasadniający konieczność dożylnej suplementacji żelaza u pacjentów hemodializowanych i unikania powtarzanego przesycania transferryny.

Summary
Intravenous iron, the procedure of choice to replete iron stores in hemodialysis patients can induce oxidative stress if the amount of “free” iron infused exceeds the capability of transferrin to bind it. TSAT increases significantly after both, iron saccharate and LMW-dextran I a dose-dependent manner. The retrospective study was undertaken to evaluate the maximum safe doses of both iv iron formulations and to design a protocol for iron repletion with minimum risko of “oversaturating” plasma transferrin. The 100 mg of LMW iron dextran proved safe in this regard in all patients, but the maximal safe doses in severe iron depletetion were 50 mg and 200 mg for iron saccharate and LMW iron dextran 200 mg , respectively. Based on the observations a protocol for single dose iron amount and dose-interval was proposed. The literature review to support the rationale to avoid transferrin oversaturation with intravenous iron was also presented.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.