Usłonecznienie efektywne w Polsce

Czesław Koźmiński¹, Bożena Michalska²

Streszczenie
Korzystając z dekadowych sum godzin z usłonecznieniem rzeczywistym z 46 stacji meteorologicznych IMGW, za lata 1976-2000 obliczono dla półroczy: ciepłego (IV-IX) i chłodnego (X-III) odchylenia sumy godzin ze słońcem na danej stacji od średniej wartości krajowej oraz wyznaczono metodą graficzną dla każdej stacji daty początku i końca okresów, w których średnie dzienne usłonecznienie było wyższe od przyjętej progowej wartości 4 godzin. Następnie obliczono długość trwania i sumy usłonecznienia efektywnego w tych okresach. Zmienność usłonecznienia efektywnego (> 4 godz.) i trend czasowy oceniono na przykładzie kilku wybranych stacji, rozmieszczonych w różnych regionach kraju. Przestrzenna zmienność wartości odchyleń sum godzin ze słońcem w poszczególnych stacjach od średniej krajowej w ciepłej porze roku wynosi od -90 do +90 godz., a w chłodnej od -50 do +75 godz. Wiosną zróżnicowanie przestrzenne terminów początku okresu z dziennym usłonecznieniem> 4 godz. wynosi w Polsce ponad 15 dni, a jesienią końca tego okresu – ponad 25 dni. Największe sumy usłonecznienia efektywnego (ponad 500 godz.) notuje się na Polesiu Lubelskim, a najmniejsze na Pomorzu i na południu kraju (poniżej 400 i poniżej 350 godz.). Uprzywilejowanymi obszarami dla potrzeb turystyki, rekreacji i helioterapii są centralna i wschodnia część kraju – ponad 450 godz. usłonecznienia efektywnego, a niekorzystnymi południowa część Polski – poniżej 350 godz., a zwłaszcza aglomeracja Śląska – około 300 godz. W analizowanym 25-leciu (1976-200) występuje dodatni trend sum usłonecznienia efektywnego trwającego>4 godz. dziennie.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.