Wpływ zmiennych pól magnetycznych o niskich wartościach indukcji na ekspresję VEGF, angiogenezę oraz gojenie się owrzodzeń postresowych u szczurów

Jadwiga Jośko¹, Aleksander Sieroń², *Janusz Kasperczyk¹, Mirosław Tyrpień¹, Mariusz Adamek², Katarzyna Stęplewska³, Karolina Sieroń-Stołtny², Grzegorz Cieślar²

Streszczenie
Celem pracy było wykazanie wpływu zmiennych pól magnetycznych o niskich wartościach indukcji na ekspresję naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka (VEGF), nasilenie procesu angiogenezy i gojenie się ostrych postresowych owrzodzeń żołądka u szczurów. Do badań użyto 48 dojrzałych szczurów, samców szczepu Wistar podzielonych losowo na 6 grup. 2 grupy kontrolne stanowiły zwierzęta niepoddane działaniu stresu, przy czym w jednej z tych grup stosowano magnetostymulację, a druga nie była poddawana działaniu pola magnetycznego. W kolejnych 2 grupach zwierząt odpowiednio 24 i 48 godzin po zadziałaniu stresu prowadzono badania żołądka. Ostatnie 2 grupy zwierząt były poddawane magnetostymulacji z wykorzystaniem zmiennego pola magnetycznego o indukcji 10 ?T trwającej 72 minuty odpowiednio bezpośrednio oraz 24 godziny po zadziałaniu stresu, a następnie u zwierząt tych prowadzono identyczne jak w poprzednich grupach badania żołądka odpowiednio 24 i 48 godzin po zadziałaniu stresu. W celu wywołania ostrych owrzodzeń błony śluzowej żołądka szczurów zastosowano stres immobilizacyjny w klatkach immobilizacyjnych Bollmana polegający na unieruchomieniu zwierzęcia na okres 3,5 godziny. Do oceny stopnia uszkodzenia błony śluzowej żołądka, posłużono się metodą planimetryczną. W celu porównania wielkości owrzodzeń między poszczególnymi grupami zwierząt zastosowano indeks owrzodzeń, który obliczano jako iloraz powierzchni owrzodzeń do całkowitej powierzchni części gruczołowej błony śluzowej żołądka. W uzyskanych skrawkach mierzono największą głębokość owrzodzenia w mm oraz oceniano głębokość owrzodzenia w stosunku do grubości blaszki właściwej błony śluzowej żołądka. Ekspresję VEGF oceniano za pomocą badania immunohistochemicznego skrawków przy użyciu przeciwciała anty-VEGF na podstawie liczby komórek wykazujących dodatnią ekspresję VEGF na 100 analizowanych komórek. Nasilenie angiogenezy w skrawkach oceniano na podstawie liczby wybarwionych czynnikiem von Willebrandta mikronaczyń na 1 mm². Nie stwierdzono istotnych różnic w zakresie analizowanych parametrów pomiędzy grupami szczurów poddanych magnetostymulacji, a odpowiadającymi im grupami zwierząt, których po stresie nie poddawano działaniu pola magnetycznego. Na podstawie wyników przedstawionych badań wykazano, że zmienne pola magnetyczne o niskich wartościach indukcji nie wpływają na gojenie się postresowych owrzodzeń błony śluzowej żołądka, nasilenie angiogenezy oraz ekspresję VEGF u szczurów w okresie do 48 godzin po działaniu czynnika stresowego.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.