Całkowite zamknięcie tętnicy wieńcowej w ostrym zespole wieńcowym bez uniesienia odcinka ST – analiza danych klinicznych i elektrokardiograficznych

*Leszek Majecki¹, Marek Dąbrowski^1,2

Streszczenie
Wstęp: W przeciwieństwie do zawału mięśnia sercowego przebiegającego z przetrwałym uniesieniem odcinka ST (STEMI), w którym zaleca się jak najszybsze udrożnienie tętnicy wieńcowej odpowiedzialnej za obraz kliniczny, podejście do chorych z zawałem serca przebiegającym bez uniesienia odcinka ST (NSTEMI) jest bardziej liberalne. Zalecenia towarzystw naukowych zakładają, iż angioplastykę należy wykonać najpóźniej do 72 godzin w zależności od oszacowanego wyjściowo ryzyka.
Cel: Ocena przebiegu choroby w grupie chorych, u których na podstawie wyjściowego elektrokardiogramu ostatecznie rozpoznano OZW bez uniesienia odcinka ST, natomiast w koronarografii stwierdzono ostrą niedrożność tętnicy wieńcowej odpowiedzialnej za bieżący incydent kardiologiczny.
Materiał i metody: Badanie ma charakter retrospektywny. Obserwacji poddano kolejnych 206 pacjentów, którzy byli hospitalizowani z powodu NSTE ACS w Pododdziale Intensywnego Nadzoru Kardiologicznego oraz w Oddziale Kardiologicznym Szpitala Bielańskiego w okresie od 01.08.2007 do 30.04.2008 (okres rekrutacji – 9 m-cy). Jedynym kryterium wykluczającym z badania było rozpoznanie w wyjściowym ekg OZW z uniesieniem odcinka ST. Następnie spośród tej grupy pacjentów wyodrębniono 39 osób (19%), u których w wykonanej koronarografii z powodu NSTE ACS stwierdzono ostrą niedrożność tętnicy wieńcowej (TIMI 0). Średni czas obserwacji po wypisie ze szpitala wyniósł 26 m-cy (do 31.12.2009).
Wyniki: Poziom śmiertelności wewnątrzszpitalnej (2,56%) jest porównywalny z liczbą wczesnych zgonów dużych rejestrów kardiologicznych zarówno u pacjentów z NSTEMI, jak i ze STEMI. Natomiast rokowanie odległe w tej grupie pacjentów jest poważne i zbliżone do śmiertelności odległej u pacjentów ze STEMI. Prawie 18% pacjentów z grupy docelowej, miało ponowny ostry zespół wieńcowy lub wymagało przezskórnej interwencji wieńcowej z powodu zaostrzenia choroby niedokrwiennej serca na skutek restenozy w stencie. Taki sam odsetek pacjentów w przeciągu średnio 2 lat od kwalifikującego do obserwacji incydentu kardiologicznego doznaje ponownego epizodu niedokrwienia mięśnia serca zakończonego zgonem.
Wnioski: Charakterystyka tej grupy pacjentów przypomina raczej grupę z OZW z uniesieniem odcinka ST. Zaskakująco duży odsetek pacjentów z OZW bez uniesienia odcinka ST ma niedrożną GPZ/GD. Elektrokardiogram nie decyduje o ciężkości przebiegu OZW, raczej należy kierować się przesłankami klinicznymi. Nie do zaakceptowania jest duże opóźnienie pain/door to balloon. Pacjenci z tej grupy powinni zostać objęci pilnymi wskazaniami do leczenia interwencyjnego, zbliżonymi do wytycznych dla pacjentów ze STEMI.

Summary
Introduction: In contrast to myocardial infarction with persistent ST-segment elevation (STEMI), which is recommended for emergent coronary reperfusion of the artery responsible for the cardiac incident, the approach to patients with myocardial infarction that runs without ST segment elevation (NSTEMI) is more liberal. The up-to-date recommendations of scientific societies assume that angioplasty should be performed not later than 72 hours since the onset of chest pain depending on the estimated baseline risk.
A im: The assessment and outcome of disease in patients in whom on the basis of the baseline electrocardiogram the ACS without ST-segment elevation was finally diagnosed, whereas the acute coronary occlusion responsible for the current cardiac incident was observed.
M ethods: The study is retrospective. 206 consecutive patients hospitalized for NSTE ACS in the Cardiac Intensive Care and the Department of Cardiology of the Bielanski Hospital in the period from 01.08.2007 to 30.04.2008 (recruitment period – 9 months) were observed. The only exclusion criterion from the study was the presence of ST-segment elevation in baseline electrocardiogram. Then, in this group 39 patients (19%) were selected in whom coronary angiography revealed the acute coronary artery occlusion (TIMI 0). The mean follow-up after discharge from hospital was 26 months (till 31.12.2009).
R esults: The level of in-hospital mortality (2.56%) is comparable with the number of early deaths in large cardiac registries, both in patients with NSTEMI and STEMI. However, long-term prognosis in these patients is severe and similar to long-term mortality in patients with STEMI. Almost 18% of patients in the target group, suffered from the recurrent coronary syndrome or required percutaneous coronary intervention due to the exacerbation of ischemic heart disease as a result of in-stent restenosis. In the same proportion of patients within an average 2-year follow-up fatal recurrent myocardial ischemia occurred.
C onclusions: The characteristics of this group resembles rather the group of patients with STE-ACS. A surprisingly large percentage of patients with NSTE-ACS has LAD or diagonal branch occluded. Electrocardiogram did not indicate the severity of ACS. Physicians should be guided rather by the clinical premises. There is an unacceptable long pain/door-to-balloon delay. Patients in this group should be subjected to urgent interventional treatment, similarly to patients with STEMI.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.