11. Europejski Kongres Anestezjologii (CENSA); Florencja – 2001. Sprawozdanie

W przemówieniu powitalnym Prezydent Światowej Federacji Towarzystw Anestezjologicznych WFSA prof. Kester Brown z Australii stwierdził, że istotnym celem kongresów jest nie tylko realizacja programu naukowego i szkoleniowego, ale zbliżenie kolegów z różnych krajów i wymiana poglądów. WSFA promuje i nadzoruje działalność poszczególnych Towarzystw, wspierając programy edukacyjne, kursy oraz pismo „Update in Anaesthesia”, o szczególnym znaczeniu dla tych lekarzy, którzy nie mają łatwego dostępu do podręczników i czasopism. Wydawany jest w kilku językach i dostępny w internecie po angielsku i rosyjsku (http://www.nda.ox.ac.uk/wsfa). Prezes WFSA wyraził nadzieję, że narodowe towarzystwa anestezjologiczne będą nadal integralną składową organizacji światowej, kontynuując jednocześnie swą istotną działalność w anestezjologii europejskiej.

Profesor D. Kettler podkreślił, że znaczenie anestezjologii jako specjalności medycznej wzrasta. Dzięki naszej specjalności możliwy stał się nie tylko rozwój chirurgii, ale powstanie takich dziedzin operacyjnych, jak neurochirurgia, kardiochirurgia, przeszczepianie narządów, opracowanie i wdrożenie zasad reanimacji, walka z bólem ostrym i przewlekłym oraz wnikliwe poznawanie patofizjologii procesów chorobowych. „Nie miejmy zahamowań – mówił Profesor – i wyjaśniajmy chorym znaczenie, jakie ma dla nich znieczulenie i prowadzenie w okresie okołooperacyjnym. Anestezjolog nie tylko dostosowuje znieczulenie do rodzaju operacji, ale modyfikuje je w zależności od stanu chorego, przyjmowanych leków, a nawet pory dnia i warunków klimatycznych. Jeśli w czasie operacji wystąpi powikłanie chirurgiczne, to właśnie anestezjolog koryguje jego następstwa i od niego zależy życie i zdrowie chorego. O tym należy uświadamiać pacjentów podczas konsultacji anestezjologicznych”. Ten fragment przemówienia spotkał się z burzliwą owacją.

Działalność naukowa, dydaktyczna i organizacyjna CENSA, która organizuje doroczne Europejskie Kongresy Anestezjologów, m.in. stanowi nieodłączną część działalności WFSA. Polityczne zjednoczenie Europy postępuje szybko. Konsekwencją będzie zbliżenie naukowe i kulturowe. Europejskie organizacje anestezjologiczne: ESA, EAA, UEMS, FEEA i CENSA zdecydowały się na koncentrację prac naukowych i szkoleniowych, włączając w to również organizację przyszłych kongresów pod egidą Europejskiej Federacji Anestezjologii EFA. Pierwszy wspólny kongres różnych organizacji odbędzie się w 2003 roku pod nazwą EUROANESTEZJA. Zorganizowany zostanie we współpracy z anestezjologami brytyjskimi i irlandzkimi w Glasgow, w Szkocji. Od 2003 r. kongresy europejskie nowego typu odbywać się będą co roku.

Prezes Włoskiego Towarzystwa Anestezjologii, Analgezji, Reanimacji i Intensywnej Opieki (SIAARTI) profesor Salvatore Montanini przedstawił dotychczasowe osiągnięcia liczącego już 67 lat, a więc należącego do najstarszych w Europie, Towarzystwa.

Oficjalnego otwarcia Kongresu dokonał Przewodniczący Komitetu Organizacyjnego 11. Kongresu Profesor Gian Paolo Novelli. Witając uczestników stwierdził: „Florencja i jej okolice są niezwykle urocze pod koniec wiosny. Rzeka Arno, mosty, kościoły, pomniki i krajobraz Toskanii są najpiękniejsze w tym uroczym okresie. Kongres to jednak przede wszystkim wydarzenie naukowe, a wspaniałe otoczenie stanowi jego tło. Prelegenci pochodzą w większości z Europy, ponieważ właśnie Europa ma wszelkie podstawy naukowe umożliwiające wypełnienie programu wiedzą pełną i oryginalną”.

W przeciwieństwie do poprzednich kongresów nie wyodrębniono wiodących tematów naukowych. W czasie 36 sesji poruszono następujące zagadnienia:

1. Biologia molekularna w anestezji i bólu.

2. Dokumentacja w anestezjologii i intensywnej terapii.

3. Znieczulenie całkowicie dożylne.

4. Terapia bólu: postępowanie oparte na dowodach, cholinergiczny mechanizm bólu, ból w pediatrii, ból a autonomiczny układ nerwowy, różnorodne drogi farmakologicznej modyfikacji nocycepcji, zwalczanie bólu ostrego.

5. Anestezja pediatryczna.

6. Anestezja w położnictwie – postępowanie w przypadkach szczególnego zagrożenia.

7. Organizacja sali operacyjnej.

8. Anestezja z niskim przepływem gazów.

9. Patofizjologia i zmiany biochemiczne podczas reperfuzji po niedokrwieniu.

10. Sala pooperacyjna: czy jest potrzebna?

11. Sedacja i anestezja w chirurgii ambulatoryjnej i chirurgii jednego dnia.

12. Etyka w anestezji i intensywnej terapii.

13. Niewydolność nerek w intensywnej terapii.

14. Tlenek azotu.

15. Anestezja w kardiochirurgii – anestezja w przypadkach wrodzonych wad serca.

16. Kontrola głębokości anestezji.

17. Sedacja i analgezja w oddziale intensywnej terapii – wskazania i nowe leki.

18. Szkolenie w anestezjologii i intensywnej terapii.

19. Sztuczna wentylacja w umiarkowanej i ciężkiej niewydolności oddechowej.

20. Ultradźwięki w anestezji i intensywnej terapii – zastosowanie diagnostyczne.

21. Monitorowanie hemodynamiki.

22. Preparaty krwiozastępcze.

23. Anestezja ksenonem.

24. Anestezja u chorych z problemami neurologicznymi.

25. Medycyna stanów naglących w Skandynawii.

26. Resuscytacja: nowe międzynarodowe zasady ustalone wraz z Europejską Radą Resuscytacji (ERC).

27. Biosensory w anestezji i w stanach krytycznych.

28. Otyłość a znieczulenie.

29. Leczenie przeciwbakteryjne w zapaleniu płuc nabytym w oddziale intensywnej terap

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.