Pathogenesis and treatment of Parkinson´s disease – evolution of views

*Urszula Fiszer

Streszczenie
Since a long time Parkinson´s disease (PD) focuses interest of numerous researchers. Views regarding this disease gradually evolved in the course of analysis of the research results. A proper evaluation and classification of clinical symptoms still has a fundamental importance for diagnostics, whereas additional examinations – only play a supporting role. A marker typical for this disease has not yet been determined. Views that PD must be related to the Lewy´s bodies have been proved to be wrong. Pathological changes may begin in brain stem, and subsequently involve substantia nigra and cortex. The occurrence of early autonomic disturbances may be a prodromal symptom of PD, and clinical picture, as well as the course of PD in men and women, are different.
Neuroprotective treatment or treatment modifying the course of the PD are not known, only a symptom-reactive treatment is applied. Recently published papers suggest that there are no fundamental differences in the course of the disease in the levodopa treatment vs dopamine agonists. It has been also established that in PD the variations of the synaptic dopamine level preceed the occurrence of motoric fluctuations.
The desire to permanent dopaminergic stimulation is important in the dopaminergic treatment. Reseach regarding the influence of genetic factors are being performed. It has been noticed that disability of PD patients is mainly related to symptoms not reacting to levodopa treatment. A particular attention must be paid to the treatment of PD patients with autonomous and neuropsychiatric disturbances and pain symptoms.
Currently new treatment strategies, influencing the natural course of this disease, are under preparation.

Summary
Choroba Parkinsona (chP) od dawna cieszy się zainteresowaniem wielu badaczy. Poglądy na to schorzenie stopniowo ewoluowały w wyniku analizy uzyskiwanych rezultatów przeprowadzonych badań. Właściwa ocena i klasyfikacja objawów klinicznych ma nadal podstawowe znaczenie dla diagnostyki, a badania dodatkowe – tylko znaczenie pomocnicze. Nie określono jeszcze markera charakterystycznego dla tego schorzenia. Poglądy, że chP musi być powiązana z ciałami Lewy´go okazały się niesłuszne. Zmiany patologiczne mogą rozpoczynać się w pniu mózgu i opuszce węchowej, a następnie obejmować istotę czarną i korę mózgową. Występowanie wczesnych zaburzeń autonomicznych może być objawem prodromalnym chP, a obraz kliniczny i przebieg chP u kobiet i mężczyzn są różne.
Nie są znane możliwości leczenia neuroprotekcyjnego/modyfikującego przebieg chP, stosowane jest jedynie leczenie objawowe. Ostatnio opublikowane prace sugerują, że nie ma zasadniczych różnic w przebiegu choroby przy leczeniu lewodopą vs agoniści dopaminy. Stwierdzono także, że w chP wahania synaptycznego poziomu dopaminy poprzedzają wystąpienie fluktuacji motorycznych.
W leczeniu dopaminergicznym istotne jest dążenie do ciągłej stymulacji dopaminergicznej. Prowadzone są badania dotyczące wpływu czynników genetycznych na przebieg leczenia. Zaobserwowano, że niesprawność osób z chP jest głównie związana z objawami niereagującymi na leczenie lewodopą. Szczególną uwagę należy zwracać na leczenie osób z chP z zaburzeniami autonomicznymi, zaburzeniami neuropsychiatrycznymi oraz objawami bólowymi.
Obecnie są w opracowaniu nowe strategie leczenia poprzez wpływ na naturalny przebieg tej choroby.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.