Zastosowanie własnych keratynocytów w leczeniu ran ziarninujących oraz ran po pobraniu przeszczepów skóry

Józef Jethon¹, Mariusz Adam Szabela¹, Małgorzata Migaj², Bogdan Woźniewicz²

Streszczenie
Celem pracy jest opracowanie metody przyspieszenia naskórkowania ran po pobraniu przeszczepów skóry i pourazowych ran ziarninujących z zastosowaniem własnych keratynocytów pacjenta.
Do próby przyspieszenia zagojenia ran po pobraniu przeszczepów skóry i pourazowych ran ziarninujących zakwalifikowano 59 ran u 45 pacjentów Kliniki Chirurgii Plastycznej CMKP (18 kobiet w wieku 42-85 lat, 27 mężczyzn w wieku od 21 do 79 lat) po głębokim oparzeniu od 1% do 53% całkowitej powierzchni ciała bądź z ranami ziarninującymi innego pochodzenia niż pooparzeniowe i ranami po pobraniu przeszczepów skóry.
Rodzaj zabiegu operacyjnego wymagał pobrania dermatomem wolnego przeszczepu skóry pośredniej grubości (wielkości minimum 200 cm², grubości 0,3-0,4 mm) i pacjenci wyrazili na proponowaną im próbę przyspieszenia gojenia rany po pobranym przeszczepie skóry bądź próbę przyspieszenia gojenia rany ziarninującej oddzielną zgodą na piśmie.
Z fragmentu naskórka po przetransportowaniu do laboratorium uzyskiwano komórki naskórka (gł. keratynocyty). Metodami immunohistochemicznymi oceniano uzyskane komórki i zawieszano w przygotowanym własnym osoczu. Ilość uzyskanych w ten sposób komórek (praktycznie gł. keratynocytów) wynosiła od 2,5×10⁶ (początkowe wyniki) do 32×10⁶ z próbki naskórka ok. 3 cm² mikroskopowo. 30% tych komórek było z warstwy podstawnej (bądź przypodstawnej). 70% było komórek rogowaciejących. Żywotność komórek wynosiła zawsze powyżej 90%. Test cytokeratynowy dla 70-80% komórek był dodatni.
Postępy gojenia były określane oraz dokumentowane na drodze rejestracji fotograficznej. Zagojenie ran po pobraniu przeszczepów skóry i zastosowaniu nań zwiesiny własnych keratynocytów w ilości od 16 tys. do 50 tys. komórek naskórka/cm kwadratowy rany nastąpiło u sześciu pierwszych pacjentów bez uchwytnej różnicy w czasie w gojeniu pomiędzy miejscem, gdzie zastosowano zawiesinę własnych keratynocytów, a miejscem rany, gdzie takiej zawiesiny nie zastosowano.
Zagojenie ran po pobraniu przeszczepów skóry i zastosowaniu nań zawiesiny własnych keratynocytów u pozostałych 39 pacjentów w miejscach, gdzie zastosowano zawiesinę własnych keratynocytów w ilości od 67 tys. do 320 tys. / cm kwadratowy rany uzyskano w czasie od 2-4 dni szybciej od zagojenia takich ran, gdzie nie stosowano zawiesiny własnych keratynocytów. Liczba zastosowanych na ranę po pobraniu przeszczepu skóry pośredniej grubości własnych komórek naskórka determinuje przyspieszenie gojenia. Podobne przyspieszenie gojenia jak przy zastosowaniu zawiesiny keratynocytów uzyskano w grupie 19 pacjentów po zastosowaniu na rany po pobraniu przeszczepów skóry drobnych fragmentów własnego naskórka.
U 14 pacjentów z ranami ziarninującymi i poddanych działaniu na te rany ich własnych keratynocytów nie stwierdzono istotnej różnicy w czasie zagojenia ran ziarninujących po zastosowaniu nań zawiesiny własnych keratynocytów pacjentów, ani po zastosowaniu na rany ziarninujące drobnych fragmentów ich własnego naskórka.

Summary
Methods accelerating wound healing, published up to now and used in practice, are complicated and expensive. In the report, we present the use of autologous keratinocytes on standard wound in donor sites after split-thickness skin grafts and on granulationing wounds.
As a probe, a group of 45 patients of Dept. of Plastic Surgery Postgraduate Medical Centre with possibility of influencing wound healing, was qualified. For patients treatment split thicknes skin graft (0.3-0.4 mm) was needed, so patients qualified for suggested probe of acceleration wound healing had given a written consent. Before operation split-thickness skin graft (3-9 cm²) and 10 ml blood were taken from each qualified patient.
Autologous keratinocyte suspension was obtained by enzymatic digestion of taken skin graft, and washing by centrifugation. Finally cells were resuspended in 1 ml autologous blood serum. Before autotransplantation their density and vitality were defined and moreover cellular composition was investigated immunohostochemically. Densities of obtained epidermal cells suspensions were from 2.5 mln in the very beginning up to 32 mln. Vitality was always above 90%. Microscopic suspensions contained about 30% basal (and parabasal) cells, 70% squamous cells. Another elements were not found. About 70-80% of the cells were cytokeratin positive.
Next on wound square 100-200 cm² (donor sites after skin split-thikness graft) the suspension of autologous keratinocytes was laid (45 patients).
Acceleration of wound healing when suspension of autologous keratinocytes with concetration above 67×10³ per one square centimeter of wound was used reached 2-4 days (39 patients) in comparison with healing of wounds without use of suspension of autologous keratinocytes (donor sites after skin split-thickness graft) or wounds on which the suspension of lower keratinocytes concentration were applied (6 patients). Similar acceleration of wound healing in donor sites after split-thickness skin grafts was observed after use of small fragments of epidermis (19 patients). The acceleration was documented with a description and a photo.
The use of aotologous keratinocytes and small fragments of epidermis on granulationing wound (14 patients) did not have an effect in acceleration of healing.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.