Glatiramer w leczeniu stwardnienia rozsianego

Andrzej Członkowski¹, Dagmara Mirowska^1,2, Anna Członkowska^1,2

Streszczenie
Octan glatirameru (Copaxone^®) jest jednym z leków stosowanych w terapii stwardnienia rozsianego. Należy on do grupy preparatów modulujących naturalny przebieg choroby. Lek składa się z czterech syntetycznych aminokwasów w formie lewoskrętnej: kwasu glutaminowego, alaniny, tyrozyny i lizyny w stosunku molarnym odpowiednio: 0,14: 0,34: 0,43: 0,1. Lek podaje się podskórnie, w codziennej dawce 20 mg. Chociaż postuluje się udział co najmniej kilku mechanizmów odpowiedzialnych za skuteczność glatirameru, uważa się, że jednym z najważniejszych jest zdolność do indukowania Th2-zależnej odpowiedzi immunologicznej. Pozwala to na uruchomienie kaskady procesów przeciwzapalnych, głównie poprzez wydzielanie cytokin o takim działaniu, np.: IL-4, IL-10. Skuteczność glatirameru została wielokrotnie potwierdzona w kontrolowanych badaniach klinicznych. Wydaje się, że jest ona porównywalna ze skutecznością preparatów interferonu?b, choć w świetle dotychczasowych doniesień uznaje się glatiramer za lek, którego stosowanie jest obciążone mniejszą liczbą działań niepożądanych.

Summary
Glatiramer acetate is one of the drugs used in modifying natural course of multiple sclerosis. It is standarized mixture of synthetic polypeptides consisting of: L-glutamic acid, L-lysine, L-alanine, L-tyrosine and with a defined molar residue ratio: 0.14:0.34:0.43:0.1, respectively. Glatiramer is given subcutaneously, in 20 mg dose daily. Although, this drug is considered to have at least several mechanisms of action, it is thought that one of the most important is induction of Th2 dependent anti-inflammatory activity. The efficacy of the drug was confirmed in controlled clinical trials and seems to be comparable with those of interferon-b. However, adverse reactions are less prominent in glatiramer treated patients.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.